Op 6 augustus zwaaide Jan-Willem ons uit op Hato airport. Na ruim een jaar onafscheidelijk met zijn vieren te hebben geleefd, gingen we nu voor het eerst tien dagen uit elkaar. Ik vloog met Simen en Deirdre terug, terwijl JW samen met Ate het groot onderhoud van Kaat opstartten.

De kinderen gedroegen zich prima in het vliegtuig. Vergeleken met zeilend de oceaan over was dit tochtje natuurlijk een peuleschil. Deirdre had geen eigen stoel maar ging lekker tussen mijn benen op de vloer slapen. Nederland binnen te mogen op Schiphol was –dankzij de 100% controle- geen sinecure. Ook mocht ik eigenlijk mijn kinderen niet mee door de douane nemen vanwege onze verschillende achternamen. Ik klaag niet meer over bureaucratische inklaringsprocedures in bananenlanden…

Aangekomen in het huis van opa Marc en oma Lida wisten de kinderen van gekkigheid niet wat ze moesten doen met alle ruimte. Simen vroeg zelfs of het huis van de overbuurvrouw er ook bij hoorde. De temperatuur was overdag nog tropisch, maar ’s avonds en de daaropvolgende dagen een stuk kouder. Ik lag te rillen in mijn bed. De volgende dag gingen we naar de fietsenwinkel waar Simen van zijn opa en oma een ‘omvalfiets’ (zoals hij die zelf na een paar dagen noemde) te krijgen.  Hij wilde niet oefenen, maar wel fietsen en dat ging best goed.

Simen vroeg zich wel af wanneer het nou ging sneeuwen. De schaatsfoto’s van afgelopen winter hadden veel indruk gemaakt. Het is lastig uit te leggen wat een seizoen is aan een kleuter die een jaar zomer  achter de rug heeft. Net als dat je naar bed moet, terwijl het nog niet eens donker is. En als je een jaar alleen korte mouwen hebt gedragen, dan weet je ook niet dat je nu die lange mouwen moet opstropen bij het handen wassen.

Zo langzamerhand werd er steeds meer ruimte ingenomen. Deirdre was helemaal in haar nopjes met een echte trap. Net als met het klimtoestel in de wijk. Zij is immers klimmend opgegroeid afgelopen jaar . Ook genoot ze van de grote spiegels.  En de wasmachine en stofzuiger waren nieuwe fenomenen die uitgebreid bestudeerd werden. Tot oma’s genoegen wees Simen op de strijkplank met ‘wat is dit nou voor ding’ en kon met een strijkdemonstratie het hoofdstuk huishoudelijke educatie worden afgesloten.

Parralel daaraan liepen de biologielessen. Echte Nederlandse koeien en schapen in het Drentse landschap, maar ook de pissenbedden in de tuin werden bestudeerd.

Simen ontdekte na een paar dagen dat er steeds post door de gleuf naast de deur naar binnen kwam. Hij  nam met veel toewijding de taak op zich op om de post te distribueren. Met oma Lida postte hij een kaart voor zichzelf naar Groningen. Toen hij die twee dagen later bij opa Hans en oma Alie uit de brievenbus viste, keek hij alsof er iemand had getoverd.

 
In Groningen logeerden we na JW’s aankomst in Nederland. Die had overigens geen tijd voor een jetlag want hij ging meteen een dagje mee naar de dierentuin in Emmen.  Deirdre heeft het hele dorp verkend met een poppenbuggy. Gelukkig lag er al eentje op haar verjaardag op de boot te wachten.

Ook zijn we nog een weekje ondergedompeld in echt Hollandse vakantievreugde op Centerparcs. Een maand is natuurlijk te kort om echt weer helemaal bij te praten met iedereen, maar het was wel leuk om de meesten gezien te hebben.

We hebben hierdoor ook even afstand genomen van onze reis en dat was verhelderend. Waren we een paar maanden geleden nog een beetje reismoe. Nu realiseren we ons weer helemaal wat voor luxe situatie we hebben met ons eigen huis Kaat in de Carieb. Met allerlei mooie bestemmingen binnen handbereik. En we hebben nu ook weer geproefd aan de hectiek van combinatie werk, huis en jong gezin. Dat we dat nog een jaartje kunnen ontkomen, is best lekker.  Opgeladen -zoals dat gaat na een fijne vakantie- en bepakt met reserveonderdelen, nieuwe kleren en Hemaspullen kwamen we 7 september weer aan op Curacao.

ga terug