Het was pikkedonker en de wind wakkerde aan naar 30-35 knopen en we zagen bliksemflitsen. We hadden al weinig trek in deze trip en deze start gaf ons meteen 2-0 achterstand. We besloten om uit te wijken naar Bequia, nog een uurtje varen. Daar pikten we ’s avonds om half negen een mooring uit het water. JW ging aan het bier en ik aan de thee. We voelden ons opgelucht dat we weer rustig lagen, maar ergens ook wel gefaald dat we niet doorgezet hadden.
De volgende dag bekeken we het weer nog eens. Het zou twee dagen later rustiger worden, minder buien. De Seraglio was inmiddels ook naar Bequia gekomen en verbaast om ons daar te vinden. Nieuwe SMS’jes naar Nederland verstuurd en’s avonds op 16 juli alsnog vertrokken. Nu met een overweldigende heldere sterrenhemel. De eerste nacht is altijd weer even spannend, maar zo’n mooie lucht maakt veel goed.

De volgende dag begon de wind een beetje aan te halen. De golven waren erg onregelmatig en zorgden ervoor dat we niet eens de 5 knopen haalden. (Een nieuw laagje anti-fouling zal trouwens straks ook wel schelen.) Door de golven was het redelijk onleefbaar aan boord, we waren de mijlen weer aan het aftellen. Er kwam nog een squall over ons heen: donker wolkje waar een enorme hoosbui uit kwam. Gelukkig namen ’s nachts de golven en de wind af. En dreven de donkere onweersbuitjes netjes om ons heen. De volgende dag moest de motor gestart worden en die hebben we niet meer uit gedaan tot we ons anker lieten zakken.
Onderweg hebben we een Mahimahi gevangen. De kinderen zijn overigens uren zoet geweest met een nieuw dokterskoffertje. JW en ik zijn uitgebreid medisch doorgelicht en hebben talloze injecties moeten ondergaan.

Aankomen bij Los Roques deed bijna pijn aan onze ogen. Wat een helder blauw water, wat een felle kleuren! De volgende dag zijn we met zijn allen het dorpje gaan bekijken. Dit is toch echt Zuid Amerika. Los Roques hoort bij Venezuela. Het vaste land is op dit moment niet veilig om te varen als pleziervaartuig. De kans dat je in een gewapende overval terecht komt, is redelijk groot. Daarom hebben we ’s nachts zonder navigatieverlichting gevaren. De eilanden voor de kust worden wel als veilig aangemerkt.

In het dorpje drinken we bij een strandbar koffie samen met Beatrice en Simon. Een pas getrouwd stel uit Sicilië. Simon komt oorspronkelijk uit Venezuela en weet daardoor natuurlijk precies naar welk paradijs hij Beatrice mee moest nemen voor huwelijksreis. Er is een klein vliegveld waar je heel dicht bij de privé vliegtuigjes kan komen waarmee rijke Venezolanen naar Los Roques vliegen.

Jan-Willem gaat op zoek naar diesel. Helaas was JW in Nederland na één Spaanse les al afgehaakt en werd de zoektocht daardoor nog uitdagender. Van zijn cursus had ie nog net ‘no hablo espanol’ onthouden. Of het aan zijn uitspraak lag, of iets Venezolaans is, maar dit zinnetje lokte bij het zesjarig zoontje van de baas uit dat hij zich omdraaide en zijn broek naar beneden deed. Uiteindelijk kreeg JW toch in een oude schuur uit een nog ouder vat twee jerrycans geleverd. Op de boot even gecheckt of het inderdaad diesel was en van welke kwaliteit.

Eigenlijk wilden we wel een paar dagen blijven op Los Roques, maar het weer bepaalt weer ons ritme. Er komt hardere wind aan en we willen niet het risico lopen om hier verwaaid te liggen. ’s Avonds halen we het anker dus weer op en zeilen ’s nachts naar Bonaire. Daar komen we rond 11 uur ’s ochtends aan. Heel toevallig ligt hier de Casa del Mar, een Amerikaanse boot die we al in maart hadden ontmoet. Nog toevalliger is dat hun kleinzoon Grant - speelkameraad van Simen- weer op bezoek is.

foto's zuid Carieb

foto's kinderen (voor de fans)

huidige positie

ga terug