Wel is het hier goed qua beschutting voor ankeren, maar hier in Portsmouth hangt een grote groep mannen voortdurend stoned te zijn. In de baai van Portsmouth liggen ruim tien verroeste wrakken aangespoeld op de kant. Er is nog maar een klein stukje strand over. Om 7 uur ’s ochtends haalt Angelo ons bij de boot op. Verstopt achter een van de wrakken begint de Indian River. Twintig meter na de monding gaat de motor uit het water, pakt Angelo de peddels en begint het oerwoud. Als we stil zijn dan zien we mooie vogels, maar met vier kleine kinderen aan boord geven we die hoop snel op. De bomen en planten zijn gelukkig ook adembenemend. 

Die nacht worden we om 4 uur worden we wakker van gestommel bij onze kajuitingang. JW en ik checken of de ander uit bed is en als dat niet het geval is, schrikken we klaarwakker. De inbreker is al binnen! De man is aan komen zwemmen. Heeft in de kuip zijn broek uitgetrokken en JW’s handdoek van de waslijn omgebonden. Gelukkig is de man ongewapend en niet agressief. Hij houdt een verward verhaal dat hij met ons mee wil naar Guadaloupe. Met veel verbaal geweld krijgen we hem naar buiten en uiteindelijk weer terug het water in. Klaarwakker zitten we buiten af te kicken.
We hebben ons luik met traliewerk altijd dicht, maar nooit op slot. Als we het op slot doen,  komen we in noodgevallen zelf namelijk moeilijker naar buiten. We dachten dat we het ruim op tijd zouden horen als hier iemand aan zou rammelen, niet dus. We hebben geleerd, gelukkig met een goede afloop. In het vervolg slapen we dus achter slot en grendel met verdedigingsmiddelen binnen handbereik.
De volgende dag zien we de kustwacht van Dominica over de ankerplaats cirkelen. Toen we ze ’s nachts probeerden op te roepen, gaf alleen die van Martinique antwoord. Nu wordt met groot vertoon duidelijk gemaakt dat ze het heel serieus nemen.

Die dag laten we ons samen met de Seraglio door Winston over het eiland rijden. We bezoeken Hermien, landgenote die een B&B is begonnen op een van de mooiste plekken van Dominica. De rasta ober serveert een heerlijke zelfgemaakte sap van passievrucht met limoen. We bezoeken het indianen reservaat, dit is de enige plek in het Carieb waar de afstammelingen leven van de oorspronkelijke bewoners.  Na de lunch zwemmen we met zijn alleen onder een van de vele watervallen van Dominica.

Als we weer bij de boot zijn, komt onze vaste boat-boy Jan-Willem ophalen om mee te gaan naar de politie. Hij wordt in een geblindeerd busje met luide reggae naar het politiebureau gereden. Daar treft hij de politieagent die ’s ochtends nog netjes gekleed ging, maar nu een klopjacht door het moeras er op heeft zitten. Ze vertellen dat de dader is gevangen en in de kofferbak van de auto is gestopt. De man zou daar alle bedrading hebben losgetrokken en doorgebeten, waardoor de auto niet meer startte. JW ziet de dader heel vluchtig en moet een proces verbaal ondertekenen. De dader heeft ons natuurlijk de stuipen op het lijf gejaagd, maar is psychisch niet gezond en eigenlijk heel zielig. De grove behandeling van de politie vinden we misplaatst. Het grote machtsvertoon lijkt meer op een marketing show om jachteigenaren gerust te stellen dan op een eerlijke rechtsvoering.

fotos

actuele positie

ga terug