Trellis Baai ligt naast het vliegveld. Het strand is gedecoreerd met creatieve uitspattingen en de sfeer is heel ontspannen. De kinderen vonden het heerlijk daar. Elke dag, meestal ’s middags gingen we naar het strand. Deirdre had dan het ritueel dat ze alles wat ze zag benoemde. We gooiden de zak met strandspeeltjes leeg bij Jeremy van het Cyber Cafe of bij ‘D’s Best Coffee’. Bij Jeremy konden we in de hangmat van visnet liggen. Terwijl de kinderen in het strand speelden, nuttigden de ouders een koffie en/of een Cariebje (bier). Hoe heerlijk simpel kan het leven zijn… Dankzij de goede internetverbinding aan boord konden we ook een aantal administratieve zaken afhandelen. Zelfs op sabbatical moet je namelijk belastingaangifte doen.

We hebben daar ook kennisgemaakt met Tiffany, duikinstructeur en moeder van Kaya. Haar man, Kirk is charterkapitein en ze wonen in een huis op Tortola. Zij hebben ook de droom om weg te gaan zoals wij. Tiffany nodigde ons thuis uit en de kinderen hebben zich daar super vermaakt. Het was al een hele tijd geleden dat ze in een huis hebben gespeeld.
Verder liep Saskya nog rond op het strand van Trellis Baai, een Nederlandse die tijdelijk even in een oude boot op het strand logeert.
In het midden van Trellis Baai is een eiland met een restaurant, ‘The last resort’. We hebben daar niet gegeten, maar konden regelmatig genieten van de muziek van de band. JW had de basgitarist Paul leren kennen en die vertelde dat hij dat weekend op een feestje van Richard Branson had gespeeld. Richard, koning van het ‘Virgin’ empirie, heeft namelijk een privé Virgin eiland om de hoek: Necker.

Om te vertrekken, werken we stelselmatig ons lijstje af. Laatste dingen op de kant doen, zoals vuil weg brengen. Bijboot leeg en schoon op het voordek. Alle losse dingen binnen en buiten opruimen en stormvast wegbergen. Laatste internet dingetjes, antenne opruimen. Navigatie voorbereiden. En dan een goede pasta lunch eten. Afwassen, motor aan en anker op.

We zijn op het ergste voorbereid omdat we tegen wind en stroom moeten motoren. De kinderen vallen snel in slaap, beetje geholpen door een drankje tegen zeeziekte. Aan het eind van de middag worden ze allebei vrolijk wakker en spelen in de kuip. Het is een beroerde koers, dus om zeeziekte te bedwingen blijven we eten. Helaas moet Simen na het avondeten (brood) toch overgeven.

De kinderen slapen ’s nachts prima. Wij helaas niet. Het onweert om ons heen, voortdurend zien we lichtflitsen. Het is aardedonker. Veel onweer blijft in hogere luchtlagen, maar als we ook donder horen wordt het toch wel spannend. Ondanks dat we altijd standaard onze oude handheld GPS en marifoon in een koekblik hebben als kooi van Faraday, legt JW ook de nieuwe marifoon/GPS en de satelliet telefoon in de oven. Even aan denken als we die willen voorverwarmen binnenkort. Gelukkig levert het onweer alleen hardere wind en een beetje regen op. ’s Ochtends ziet de wereld er weer een stuk beter uit, toch fijn dat het weer licht wordt na zo’n nacht.

We varen langs Saba en zien St. Eustatius verschijnen. Veel olie overslagactiviteiten. We gaan aan een mooring liggen met een hekanker. Het rolt hier ontzettend, maar we waren zo moe dat we er best goed door hebben geslapen. We liggen naast de Seraglio, een Nederlands stel met twee kleine kinderen. Die hebben gistermiddag al even met onze kinderen in het zwembad van een hotel gespeeld. Vandaag gaan we het eiland verder verkennen.

ga terug