Onderweg naar de Britse Maagdeneilanden. We hebben drukke dagen achter de rug. Zo’n sabbatical kan toch nog stressen zijn! Ten eerste moesten we wat mijlen gaan maken naar het noorden. We hadden graag langer op Martinique willen blijven, maar zijn toch met Pasen vertrokken. Net na een lekkere warme lunch (pasta met spekjes en spinazie, Simen’s lievelingspasta die we al sinds Frankrijk niet meer gegeten hadden).

We zetten koers naar Guadaloupe. In het donker passeren we Dominica, we zien er helemaal niets van, maar ruiken wel zwaveldampen. Bij daglicht komen we aan op Guadaloupe, een vlindervormig eiland. We wilden aan de westkust ergens liggen en ik lees in onze pilot (boek met nautische informatie) over een leuke marina. De entree was wel beschadigd in 1999 tijdens een orkaan, maar zou nog genoeg diepte moeten overlaten. En onze pilot is uit 2003, wie weet is er inmiddels wat aan gedaan. De Reeds uit 2009 vertelt namelijk dat er een rood havenhoofd is, die volgens de pilot in zee gestort was. De ingang van de marina blijkt erg nauw en we zien overal stenen. Helaas voelen we ze ook even licht. We meren af bij de eerste stijger die we zien, de dieselsteiger. De haven is erg vervallen, ‘ponton dangereus’ staat op een betonnen steiger, maar dat zien we zo ook wel, want de helft is weg. De oude pilot had toch gelijk, het rode havenhoofd is nog steeds niet hersteld.

Dat het begint te regenen, uitgestorven is vanwege Pasen en wij erg duf vanwege slaapgebrek, helpt niet mee in de sfeer van de marina. Hier willen we niet overnachten. We eten soep en brood. Ik doe schone kleren aan, ruim de boot wat op en we vertrekken weer. Net buiten op zee zien we walvissen! Het lijkt alsof ze in slow-motion boven komen en weer naar beneden duiken.
De wind trekt weer aan, de zon er bij en we besluiten nog een nacht door te zeilen en in een keer naar St. Maarten te gaan. We zeilen heerlijk ’s nachts, langs allerlei eilanden en ook overdag is het mooi zeilen. De stemming is hartstikke goed aan boord, de kinderen vermaken zich prima. Simen heeft een takel gemaakt en hijst allerlei dingen in de kuip naar boven en naar beneden. We maken muziek, ik op de blokfluit en Simen pakt zijn trommel erbij.

Net bij de kust van St Maarten hebben we beet. Jan-Willem had mijn klacht over gebrek aan verse vis serieus genomen en er hingen dus vijf lijnen buiten. Aan eentje had een vis gebeten, maar die vis was zelf ook net weer gebeten en zijn staart ontbrak al. We weten niet precies wat voor vis het was, een makreel/tonijn-achtige. Mooi mals wit vlees en heerlijk als moten op de BBQ bij aankomst. Ons aankomst op St. Martin (het Franse deel van st. Maarten) was als het boekje. We ankerden precies in het midden tussen de boten, meteen ging de BBQ aan en een half uur later zaten we te eten met een koud wit wijntje…

De volgende dag hebben we een auto gehuurd en eerst de twee watersportzaken bezocht in St Maarten om onderzoek te doen naar een nieuwe ankerketting en toebehoren. Daarna hebben we ook nog een rondje om het eiland gereden. Daar waar het franse deel ophoudt, zie je de gaten in de weg. Maar 4% van de mensen spreekt Nederlands. De enige Nederlandse woorden die ik onderweg zag waren Casino en Heineken. Het Nederlandse deel is erg platvloers en helemaal gedomineerd door de mega cruiseschepen. Philipsburg is een taxfree winkelstraat met alleen juweliers, drankhandels en elektronicawinkels. In het franse deel zagen we nog wel wat mooie natuur en een leuk dorpje.

De volgende dag heeft JW mij met de kinderen afgezet bij de dierentuin en is zelf weer verder gegaan met de ankerketting. We moesten een nieuwe gypsy (soort tandwiel waar de ankerketting in valt) die moet passen op onze elektrische ankerlier, en de ketting moet weer op die gypsy passen. En van alle drie de zaken heb je verschillende standaarden en maten, dus oneindig veel mogelijkheden. Een hele puzzel.
De dag erna werd de ankerketting om 9 uur bezorgd. Maar dan kan je natuurlijk niet voor anker liggen. We konden gelukkig bij een dieselsteiger even aanmeren en hebben daar een grote snelle wisseltruc uitgehaald. De oude ketting uit de ankerbak getrokken, ankerbak schoon, de nieuwe ketting gemarkeerd om de 10 meter met verschillende kleuren en toen weer in de ankerbak en aan het anker vast. Om half elf lagen we weer op ons oude plekje voor anker met een blinkende ketting. We hadden nog wat karweitjes op ons lijstje, zodanig dat we helaas vergaten om op tijd uit te klaren bij de douane.

We wilden namelijk ’s avonds vertrekken naar de Britse maagdeneilanden. Dus zijn we nog een dagje gebleven. Heb ik nog een wasje gedraaid in de marina, JW nog water gehaald en wat andere klusjes. De boot klaargemaakt voor vertrek en om 19 uur haalden we het anker op. Wat een verschil! Wat voorheen een geworstel was om de ketting goed op de lier te houden, kunnen we nu bijna Simen met de afstandsbediening op het voordek zetten. Het heeft wat geld en tijd gekost, maar levert veel gemak en veiligheid op.

En nu is het donker, ik zit binnen in een verduisterde versie van Word (donkere achtergrond, witte letters) te typen. De motor staat aan, want het waait bijna niet en de kinderen slapen. Eigenlijk moet ik nu ook naar bed, want over twee uurt begint mijn wacht al weer. Morgenmiddag komen mijn ouders aan op Beef Island. Ze vliegen via St Maarten en doen dus de zelfde route als wij nu, maar dan in een vliegtuigje. We hebben enorm hard gewerkt de afgelopen week, veel mijlen afgelegd, veel klussen geklaard. De boot zit tot de nok toe vol boodschappen. Tijd om lekker te gaan genieten van ons bezoek en het natuurschoon van de britse maagdeneilanden.

ga terug