Weer in Europa! Onze euro’s hebben we opgegraven, de Franse vlag hangt in het want en het regent. Jan-Willem is al even in een supermarkt geweest en we eten sinds lange tijd afbakpizza’s en salade. Ook hebben ze echte koffie (de vorige eilanden slechts oploskoffie) en spekjes. En dit was nog maar de kleine supermarkt… Het klinkt misschien als gezeur, maar als je bijvoorbeeld al vier maanden geen spekjes hebt kunnen kopen, dan smaakt een simpele pasta carbonara hemels.

Ook toen Ate (JW’s broer) aan boord kwam, probeerden we hem duidelijk te maken hoe kostbaar onze voorraden zijn. We komen soms gewoon weken niet in een goede winkel en zijn daarom erg zuinig op wat we hebben.
Op 24 maart komt Ate aan op Grenada. We nemen het busje met zijn allen naar het vliegveld en kijken gespannen naar de aankomst deur. Daar komt Ate doorheen maar zonder koffers en met douanebeambte. Gelukkig niets ernstigs, de douane begrijpt alleen niet dat Ate niet naar een hotel gaat maar op een boot gaat verblijven. Als ik dat nogmaals uitleg, doet hij alsof hij het wel begrijpt.

Ate heeft een grote koffer mee, die grotendeels is ingenomen door onze spullen. Onder andere een nieuw tv/computer scherm met ingebouwde dvd speler. Helaas bleek die al snel hetzelfde euvel te hebben als ons andere exemplaar. Simen is dolgelukkig met zijn nieuwe miniatuur Volvo graafauto. En ik ben heel erg blij met de Hema bestelling met voornamelijk kinderondergoed.
We hadden de boot helemaal opgeruimd en schoongemaakt. De achterkajuit moest ook helemaal uitgeruimd worden zodat Ate daar kon slapen. Uiteindelijk paste het allemaal prima, zelfs zijn grote koffer heeft op de wc een mooi hoekje gevonden. Omdat dit de plek was van de zeilpakken, had JW die maar in de koffer gedaan… die hingen er toch maar werkeloos.
Opruimen van je zeilpak is natuurlijk de goden verzoeken, want ons tochtje naar Carriacou (30 mijl) was erg nat vanwege de golven en zelfs nog wat regen onderweg. Dit was een heftig tochtje, waar Deirdre zeeziek was en Simen grotendeels doorheen heeft geslapen. Onderweg zijn we langs een actieve vulkaan (Kick ‘m Jenny) onderwater gezeild. Op de kaart staat een gebied gemarkeerd waar je beter niet kan komen. Door de zwaveldampen schijnt de opwaartse druk minder te kunnen worden en je boot dus te zinken. We hebben het lot maar niet getart en zijn er netjes om heen gezeild.
Carriacou is een klein eiland dat bij het land Grenada hoort. Bij aankomst ontdekten we dat er via onze ankerbak water in de boot was gekomen. We zijn twee dagen bezig geweest. Alles is nu weer droog en het zout is er uit. Gelukkig is de schade beperkt tot een paar natte boeken. Dit harde werken samen met frequente regenbuien gaf onze gast natuurlijk niet echt het plaatje dat in de folder was beloofd.
Toen we maandagochtend ook nog – in verband met werkzaamheden- van onze ankerplaats werden verjaagd, besloten we om versneld door te varen naar Sandy Island. Een paradijsje om de hoek van Tyrrel baai. Sandy Island is eigenlijk een rif- en zand eiland voor de kust van Carriacou. Je kunt daar enorm mooi snorkelen en het is een onbewoond paradijsje. Dit maakte het bikkelen van de dagen ervoor weer goed. Helemaal toen een verse tonijn werd afgeleverd aan boord. We hadden even een kleine domper toen Ate in een zeeegel ging staan. De stekels blijven dan in je tenen, maar schijnen er vanzelf uit te gaan en dat is best pijnlijk.
Vanaf Sandy Island zijn we woensdag 1 april naar Union Island gezeild, naar het plaatsje Clifton. Dit eiland hoort bij het land St. Vincent en de Grenadines. We hebben ons laten verleiden tot een mooring (boei). Hoeven we niet te puzzelen waar we kunnen ankeren, geen zorgen over of het houdt en we hebben eigenlijk wel het mooiste plekje van de baai. Mooi in een hoekje net achter het rif. JW en ik hebben weer de verse spullen aangevuld, water gehaald zodat we morgen of overmorgen naar Tobago Cays kunnen zeilen.

De Tobago Cays is een verzameling onbewoonde eilandjes, sinds een jaar of tien een natuurreservaat. Je kan aan een boei aanmeren en met je bijbootje naar de kleine dinghy moorings varen om te snorkelen bij de riffen. Maar ook direct bij de boot is het spectaculair met rondzwemmende schildpadden. Als je je snorkel opzet, dan zie je ze gras eten op de zeebodem. Jan-Willem heeft ook een grote rog gezien en de boot werd schoongemaakt door koffervisjes. We hebben hier heerlijk drie dagen genoten van het mooie weer en schitterende uitzicht. Ook Simen heeft een beetje gesnorkeld, al wel vijf minuten achter elkaar. Een dag heeft hij met Grant, een Amerikaanse jongen van vijf gespeeld. Hij had die ochtend bij hem aan boord het hoogste woord, alleen niemand begreep wat hij zei. Gelukkig was dat helemaal geen probleem en hij kwam er helemaal opgewekt vandaan. Ate en Jan-Willem hebben samen de motor nog een onderhoudsbeurt gegeven.

Omdat Ate’s vlucht weer vanaf Grenada vertrok, zijn we teruggezeild –voor de wind- naar Carriacou. Onderweg hadden we een kleine Barracuda gevangen. Terwijl Jan-Willem hem instructies gaf, heeft Ate de vis schoongemaakt. Simen zat er bovenop. De moten gingen op de BBQ en smaakten heerlijk.
De een na laatste avond nam Ate ons mee uit eten in Hillsbourough. Bij de pier viel Simen van de bijboot in het water. Opmerkelijk dat dit de allereerste keer was dat een van de kinderen in het water viel.
De laatste avond bij Carriacou kregen we bezoek van een grote klipper die naast ons voor anker ging en een steelband aan boord laadde. Hun live concert was een passend afscheid voor Ate van het Carieb. Op 7 april is Ate om 6 uur ’s ochtends met de veerboot naar Grenada vertrokken.

Wij zetten koers naar Martinique, 135 mijl naar het noorden. De wind was tijdelijk oostelijker, anders was het helemaal tegen de wind. Aan de wind knokken we voor elke mijl en dat is voor de kinderen ook niet leuk. Tegen de avond varen we langs St.Vincent, ik had in de pilot over een mooie baai daar gelezen. We wikken en wegen. Het is erg aanlokkelijk om de baai in te draaien, vanavond bij de olielamp een wijntje te drinken en lekker een hele nacht te slapen. Maar we weten ook dat we dan de volgende dagen weer verder moeten knokken en de kinderen nog langer moeten afzien. We kiezen toch om door te zeilen. De kinderen gaan naar bed en slapen heerlijk op de stampende boot. Gelukkig valt de nacht mee, alleen bij aankomst begint het te regenen. Moe, maar voldaan varen we de baai van Marin in en laten ons anker zakken.

ga terug