Het is weer tijd om een stukje te schrijven, maar wat maken we nu zoal mee? Net als thuis kunnen hier ook de dagen zomaar wegglijden.
Een paar dagen geleden kwam JW met het bijbootje terug van het boodschappen doen en pakte ik de tasjes aan. Uit één tasje staken bewegende sprieten, ik durfde het bijna niet aan te pakken. Die kreeften hebben ’s avonds gekookt en met paella gegeten.

Over eten gesproken, het boek ‘Mango’s aan boord’ van de Canadese Ann Vanderhoof beschrijft een culinaire zeilreis door het Caribisch gebied. Toen wij vorige week ons anker lieten zakken bij Hog Island (Grenada), zag ik achter ons haar boot liggen. De volgende morgen heb ik een praatje gemaakt bij de ‘Receta’ en mijn boek laten signeren door Ann. Zij zijn voor de tweede keer op reis, ze heeft ook net weer een tweede manuscript ingeleverd en dat boek komt in 2010 uit.
Uit haar eerste boek had ik gelezen van de Conch (spreek uit Konk, ook wel Lambi genoemd), een groot schelpdier. Volgens Simen is het de ‘Lispeltuut’ uit Pluk van de Petteflet. Een paar vissers waren vlak achter onze boot deze schelpen aan het schoonmaken, we zagen ze tenminste steeds dingen overboord gooien. Jan-Willem ging met ons bootje even bij hun kijken en kwam met zes Conch’s en veel informatie terug. In ruil hebben wij onze overbodige Gamma emmers aan ze gegeven. De schelpdieren moesten nog mals geslagen worden. Dus even later was JW met hamer en plankje lekker aan het slaan op het voordek. De smaak lijkt een beetje op inktvis. We hebben er risotto bij gegeten.

Elke zondagmiddag is er BBQ op het strand van Hog Island bij Roger’s beach bar. Die bar schijnt een begrip in de Carieb te zijn, maar is eigenlijk niets meer dan een hutje op het strand. De live muziek was leuk, vooral de zanger met korte broek, spillebeentjes en cowboylaarzen. Het eten was erg lekker, kip of vis met allerlei groenten en aardappelsalade. Hier wordt ook veel Callaloo gegeten, een soort spinazie waar je ook goed soep van kan maken.
Eergisteren hebben we een klein tochtje gemaakt van Hog Island naar St. George’s, de hoofdstad van Grenada. We liggen net buiten de baai voor anker, zodat we toch bij de boot kunnen zwemmen en naar het strand kunnen gaan. We wachten totdat Ate (JW’s broer) hier op Grenada landt en dan zeilen we naar het Noorden om Sint Vincent en de Grenadines te gaan verkennen.

Ondertussen hebben we het natuurlijk vooral ook druk met de kinderen. Deirdre’s woordenschat explodeert. Sinds gisteren kan ze ook ‘nee’ zeggen, daarvoor kon ze alleen nee schudden. Alleen ‘papa’ wil nog steeds niet, ze noemt gewoon iedereen ‘mama’, grote kans dat er iemand reageert. Woordjes die ze nu zegt zijn o.a. touw, open, lamp, drinken, eten, boem, broem, bal, baby, kom maar, lopen, kijken.
Met Simen denken we natuurlijk steeds meer aan school, hij wordt over anderhalve maand vier jaar. Wat zal hij het eerste schooljaar missen? Zijn ‘lesprogramma’ hier aan boord is natuurlijk aangepast aan de omstandigheden. De gymles doen we vooral in het water. Verder leert hij vissen, bootklussen, motorbootvaren, koken, Engelse woordjes en knutselen doen we ook veel. Hij heeft overigens een belangrijke verantwoordelijkheid op zich genomen, ’s avonds als het donker is doet hij het ankerlicht aan en ’s ochtends weer uit. Ik vind het wel jammer dat we nauwelijks andere kinderen tegen komen. Het samenspelen met Deirdre lukt nog niet zo goed. Maar gelukkig kan hij zich ontzettend goed in zijn eentje bezig houden.

Ik vind het zelf soms nog wel lastig dat de dag zo makkelijk wegglijdt zonder dat ik iets concreets heb bereikt. Ik heb de kinderen natuurlijk weer een dag verzorgd en opgevoed, maar dat geeft een heel ander gevoel aan het eind van de dag dan als je gewerkt hebt. Jan-Willem heeft eigenlijk zijn baan verruild voor het onderhoud van de boot. De boot is inmiddels in zo’n goede conditie, dat Jan-Willem zelfs de sierstripjes in de achterkajuit heeft aangebracht vandaag. Iets dat nog niet eerder op de prioriteitenlijst naar boven was komen drijven.

We zijn een stuk meer ontspannen dan we waren tot de aankomst in Suriname. Tot dan had ik grotendeels het gevoel geleefd te worden door alle dingen die gedaan moesten worden. Het ontbreken van een strak tijdschema, wat we dankzij de seizoenen steeds hadden, heeft ook wel veel veranderd. We hoeven niet perse weg en dat is heerlijk. Want even ergens langer blijven, daar waar je al weet waar de wasmachines zijn, het internet en welk brood lekker is in de supermarkt, geeft ook veel rust. Daarentegen wordt het vertrekken wel veel lastiger en zijn er heel veel redenen te bedenken om niet verder te gaan. Maar we zijn met Grenada nu wel klaar en als Ate aan boord komt dinsdag dan gaan we zo snel mogelijk de tegenwind trotseren naar het Noorden.

foto's

positie

ga terug