Grenada bestaat als land uit drie eilanden: Grenada, Carriacou en Petit Martinique en is sinds 1974 onafhankelijk van Engeland. Haar geschiedenis is vergelijkbaar met andere Caribische eilanden. Oorspronkelijk woonden hier de Arawak indianen, later overheerst door de Carib indianen. Toen de Fransen Grenada veroverden in 1650 leidde de bloedige strijd uiteindelijk tot het springen van de laatste 40 Carib indianen van de kliffen in het huidige noordelijke stadje Sauteurs. De Fransen en Engelsen hebben vervolgens 90 jaar om Grenada gestreden waarna het een Engelse kolonie werd. Grenada levert vandaag de dag nog steeds een derde van de wereldbehoefte aan nootmuskaat, na India de grootste producent. Per km2 zouden hier meer specerijen groeien dan waar dan ook ter wereld, vandaar dat Grenada zich ‘Island of Spices’ noemt.

Wij hebben weer een auto gehuurd om het eiland te verkennen. Er is hier een uitstekend netwerk van minibusjes die het eiland afscheuren. Maar om een dag er op uit te gaan met twee kinderen en alle spullen vinden we een auto met airco wel erg comfortabel. Vooral als ze vervolgens allebei lekker achterin liggen te slapen. Kunnen wij ook weer eens rustig met elkaar praten.

Op het hele eiland kom je, net als we in Tobago al zagen, mannen met dreadlocks tegen. Deze aanhangers van de Rastafari beweging geloven dat het Oude Testament zegt dat je je haar niet mag afknippen. Daardoor zijn ze vaak zo lang dat ze die in een gehaakte muts als een grote toren op hun hoofd dragen. Meer informatie over rasta's vind je op wikipedia.

Overal op het eiland zie je nog de sporen van orkaan Iwan die hier in 2004 overkwam. Statistisch gezien ligt Grenada buiten het orkaangebied, maar Iwan herinnerde iedereen er aan hoe statistieken ook al weer werken.

Behalve de toerist uithangen en onze dagelijkse beslommeringen, genieten we even met volle teugen van deze bewoonde wereld. Een echte supermarkt waar we onder andere allerlei wijn en kazen kunnen kopen. Meerdere watersportzaken waar we onderdelen hebben gevonden. Bijna constant snel internet op de boot. Vooral dat laatste maakt dat we maar moeilijk weg kunnen komen uit deze baai. Gelukkig geeft de noorden wind en bijbehorende deining ons ook een goed excuus om hier nog even te blijven…

We hebben weer even een rondje haarknippen gedaan, alleen gaf mijn knipbeurt wat sensatie toen JW uitgleed en vervolgens beide punten van de schaar twee centimeter in zijn dijbeen had staan. Gelukkig heeft hij weinig last van zijn verwondingen gehad.

Simen is niet meer weg te slaan uit het water en kan al zelf van en op de zwemtrap klimmen. ’s Middags houdt hij siesta in zijn bed en luister dan op de i-pod naar Pluk van de Petteflet. Vervolgens speelt hij dit dan na met zijn lego; we hebben dus een echte torteltuin op tafel staan. Deirdre wordt helemaal opgewonden van de overkomende vliegtuigen. Ze weet niet hoe snel ze dan naar buiten moet klimmen. Sowieso is ze erg bedreven in klimmen.
We hebben ook het mooie vooruitzicht van bezoek uit Nederland. Eerst komt Ate (JW’s broer) op 24 maart en een kleine maand later komen mijn ouders naar de Britse Maagdeneilanden.

foto's

ga terug