In Suriname konden we al wennen aan het langzame tempo, hier ligt die zo mogelijk nog lager. Als je een cd van Bob Marley opzet en per twee maten een stap zet, dan heb je het ongeveer te pakken. Bob is hier nog springlevend en wordt net als andere reggae zo hard mogelijk afgespeeld in de gepimpte auto’s. Ik weet nu waar er een markt is voor pastelkleurige auto’s en kitsche accessoires.
Tobago is overigens duidelijk Brits geweest, de wegen zijn keurig onderhouden en ook veel mooie tuinen. De bewegwijzering komt zo van het Britse platteland, uiteraard rijdt men links en ook de diverse bordjes ‘please hold handrail’, ‘don’t litter’, ‘don’t sit’ stammen nog uit de Britse tijd. Het Engels is nog lastig te verstaan.

We hebben hier gewandeld door een overwoekerde cacao plantage. Mooie bamboeplanten, een klein slangetje gezien en kolibrietjes vlogen om ons heen.

Ook hebben we deze week weer twee puzzeltochten gedaan in onze huurauto. Deze huurauto is van Monica en Nigel en heeft veel moeite met de steile berghellingen. Het wierook op het dashboard, de kruiden achter de zonnekleppen en de rastarelikwieën aan de spiegel, maken het dat we makkelijk voor locals kunnen doorgaan.

De eerste puzzeltocht ging om het vullen van de gasflessen, twee van ons en eentje van de ‘Present’. Dit kon bij het vliegveld. Eigenlijk hadden we dit heel snel gevonden en we waren stomverbaasd over de prijs. Zo’n 30 liter gas in totaal voor 7 Euro…  Ook de benzine is hier spotgoedkoop, je tankt 30 liter voor zo’n 10 euro. Alleen heeft de benzinepomp in het dorp de helft van de tijd geen diesel en de ander helft van de tijd geen benzine.

De tweede puzzel was aanzienlijk lastiger, namelijk een stalen pijp vinden die op maat gedraaid kan worden in ons afgebroken hulproer. Je hebt geen idee waar je zoiets kan vinden in een vreemd land. We begonnen maar bij een ijzerwarenzaak, die ons een paar honderd meter terug wees. Daar in een zijstraat stond iemand inderdaad in zijn achtertuin te lassen, maar had geen draaibank. Die op zijn beurt wees ons nog een paar honderd meter verderop voorbij de Sunshine appartementen. Daar achterop het verlaten terrein stond een halve deur open en stak JW zijn hoofd om zijn hoek. David Francis bleek wel aanwezig en ook zeker deskundig op dit vlak. De volgende dag zou het roer klaar zijn. Nederlands als we zijn, maken we een plannetje om dan eerst het roer op te halen en dan naar een waterval te gaan. Die waterval hebben we nooit gezien, want we moesten twee keer terugkomen voordat David thuis was en we er achter kwamen dat het roer pas de volgende ochtend klaar zou zijn. Gelukkig hebben we ons wel goed vermaakt nog op het strand van Pigeon Point. Jan-Willem heeft in totaal dus 8 keer het eiland over gereden, elke rit zo’n anderhalf uur. Hij hoeft voorlopig geen Bob Marley meer te luisteren.
Het roer hangt sinds gisteren weer achter de boot. Het is bijna een routineklus geworden. Drie maal is scheepsrecht, dus dit was de laatste keer.

Simen ontwikkelt zich tot waterratje en durft nu met alleen armvleugeltjes en zijn flippers te zwemmen. Deirdre hebben we in een zwemband gezet, maar die bleef krijsen en daarom er maar weer uitgehaald. Op het strand vind ze de golven super en kruipt het liefst de zee in.

Deirdre ging op 19 februari zo maar zelf staan op het strand en heeft met vallen en opstaan een paar meter gelopen. Dit was dezelfde dag waar ik ’s ochtends mijn onderwatervrees heb overwonnen en samen met Marcel van de Feeks ruim een uur gesnorkeld heb. Ik heb verschillende koraalsoorten gezien en allerlei gekleurde vissen erbij. Helaas is er de dagen daarna weer te veel oceaandeining waardoor het zicht niet helder is en er te hoge golven bij de rotsen staan. De afgelopen twee dagen zelfs zoveel dat het niet veilig is om met onze bijboot op het strand te landen.

JW is twee dagen bezig geweest om de ambtenaar te pakken te krijgen waarvan we een document kunnen krijgen om hier weg te mogen. Na vijf keer terugkomen, is het vandaag eindelijk gelukt. Zo’n jacht naar formulieren en stempels moet je echt als sport zien, want anders wordt je erg ongelukkig van die nutteloze bezigheid. We mogen nu verder varen langs Tobago, maar moeten in de hoofdstad Scarbourough nog echt uitklaren voordat we doorgaan naar Grenada.

Thuis zouden we op maandagochtend al weer in de logistieke stress zitten, maar vanochtend hebben we lekker wentelteefjes met mangomoes gegeten. Het plaatje was bijna perfect, ware het niet dat de regen weer met bakken uit de hemel komt....

ga terug