Sowieso moest de klok al weer een uur teruggedraaid worden omdat het hier vroeger is dan in Suriname.
Donderdagochtend zijn we vertrokken uit Domburg in Suriname. Op mijn verjaardag werden we uitgetoeterd door de boten op de ankerplaats en verlieten we Suriname na zes weken. Moeilijk om weer afscheid te nemen van nieuwe vrienden, maar ook verlangend naar een nieuwe omgeving. Het was weer even wennen om de zeilen te hijsen, maar we zaten weer snel in de routine van het langeafstandzeilen. We waren van te voren al begonnen met slikken van zeeziektepillen, desondanks waren we best katterig. Het was onwennig op zee, maar ook de golfslag op het ondiepe water was raar. Tot zo'n 80 mijl uit de kust is het minder dan 100 meter diep. We voeren met een noordoosten wind halve wind met lekkere snelheid tussen de 6 en 7 knopen. Ons nieuwe hulproer deed het perfect. Eigenlijk sliepen we lekker totdat ik om 2 uur in de kuip opschrok van een ratelend geluid langs de kiel. Het duurde een paar seconden voordat ik realiseerde dat we vast zaten in visnetten, en dat midden op zee! Ik had het boeitje met rood knipperlicht dat er bij lag over het hoofd gezien en nu zaten we er midden in! JW was inmiddels ook in de kuip gekomen en we streken de zeilen. De motor wilden we niet starten om te voorkomen dat het net zich om de schroef zou wikkelen. Het was moeilijk om in het donker te zien hoe we precies lagen ten opzichte van het visnet en welke kant we op moesten. Na zo'n tien minuten werden we gelukkig door een golf over het net opgetild en begonnen we weer vaart te maken. De zeilen er weer bij gezet. Trillend van adrenaline zaten we in de kuip, opgelucht dat we weer vrijgekomen waren. Toen de kinderen wakker waren, hebben we de motor geprobeerd en die deed het gelukkig prima. Een paar dagen later bleek met de snorkel dat we alleen wat anti-fouling missen onder de boot.
De volgende dag hadden we een prima windje. 's Ochtends heeft Deirdre overgegeven, maar de rest van de dag heeft ze weer als een bouwvakkertje pasta en 's avonds vier boterhammen gegeten. JW en ik waren allebei wel een beetje duf.
De tweede nacht kwam er een front over ons heen en is vooral JW druk bezig geweest om de zeilvoering aan te passen aan de draaiende wind. We hebben elke windrichting en -kracht gehad en ook nog een paar uur op de motor gevaren. Daarnaast regende het continue. Door het slaaptekort werd de volgende dag wel zwaar, vooral omdat JW 's ochtends ontdekte dat ons nieuwe hulproer afgebroken was! Of dit nou van de visnetten was gekomen of slechte kwaliteit lasnaad, dat weten we niet. Feit was dat we weer zonder windvaan en stuurautomaat waren en dat we dus nog 200 mijl met de hand moesten sturen! Gelukkig was het hulproer geborgd en konden we het weer binnenhijsen.
Kaat zeilde overigens magnifiek op de 18 knopen (5 BFT) wind. Inmiddels in het zonnetje en weer met halve wind uit het Noordoosten. Doordat we zelf stuurden, beleef je het zeilen veel intenser. En vooral 's nachts heb ik echt genoten van Kaat's cadans onder de sterrenhemel met mijn iPod op om wakker te blijven. Omdat we wisten dat het einde in zicht was, konden we ook echt genieten. Als we veel langer met de hand hadden moeten sturen, was dat toch echt te zwaar. JW had rugpijn bij aankomst en ik voelde het in mijn schouders. Daarnaast was een van ons voortdurend gekluisterd aan het roer, waardoor de ander de hele tijd in de weer is met alle andere zaken. Bij vertrek uit Suriname deed ook onze DVD speler het niet meer, waardoor we daar Simen niet van tijd tot tijd voor konden parkeren. Eigenlijk hadden we dus twee virtuele crewleden minder, de 'oppas' alias DVD speler en de 'stuurman' alias windvaan.
We rondden net met zonsondergang het Noordelijke puntje van Tobago en lieten onze zeilen zakken in de eerste baai. De Feeks lag hier al voor anker, die waren een dag eerder vertrokken. Dit is een mooi beschutte baai en ik kan me goed voorstellen dat vanuit hier piraterij werd bedreven.

Charlotteville is een piepklein slaperig dorpje. Vlakbij onze boot is een strandje dat heet 'Pirate's Bay' Daar heeft Simen zijn gemis van strand de eerste dag al ingehaald samen met Marcel van de Feeks. Het strandje heeft ook een zoetwaterbeekje waar JW gisteren de was in heeft gedaan en douchewater uit opgehaald. Er varen hier kleine vissersbootjes met bamboehengels. Vanochtend voer er eentje bij de boot langs en hebben we een mooi tonijntje gekocht voor 40TT (5 euro) voor vanavond op de BBQ. Er is verder weinig te koop in de winkels hier, maar gelukkig hebben we genoeg voorraad aan boord. Het leven is hier erg ongecompliceerd en dat is genieten. Het is heerlijk om weer vanaf de boot te kunnen zwemmen. Helaas is het nog wel erg bewolkt en hebben we ook al redelijk veel regen gehad. Niet gebruikelijk voor deze tijd van het jaar. Maar ja, dat overweldigende groen krijg je natuurlijk niet voor niets.
Gisteren hebben we alle stempels gekregen en zijn we als boot en als persoon ingeklaard. Simen heeft gisteren ook de eerste vis in zijn leven gevangen, de loodsvis die al sinds aankomst onder onze boot bivakkeert. Vanochtend heeft JW hem nog een keer gevangen, maar hij blijft bij ons zwemmen. Daarna hebben we koffie met vers gebakken cake gegeten op de Present van Len en Janna.

Ondertussen is de Mi Dushi ook onderweg hier naar toe. Zij zijn vier dagen na ons vertrokken en we spreken ze dagelijks op de SSB radio. Helaas zijn zij ook in visnetten verstrikt geraakt en zijn anderhalf uur bezig geweest zich los te snijden. Er zit nog net aan hun boot vast en zij durven daarom niet de motor te gebruiken. Net nu ze na heel veel moeite in Suriname hun motor weer hebben gerepareerd. Wij verwachten ze morgen de baai in te zien zeilen.

Voor de geïnteresseerden nog wat algemene landsinformatie:
Tobago vormt samen met het zuidelijke eiland Trinidad een republiek met veel overeenkomsten met Suriname. Carib en Arawak indianen leefden hier totdat Columbus in 1498 op Trinidad arriveerde. Tobago is in diverse handen geweest, zelfs nog van Nederland en in 1704 werd het tot neutraal gebied benoemd. Dat maakte het een perfecte uitvalsbasis voor piraten voor hun berovingen van schepen in de Carieb. De meeste Indianen zijn samen met de uit West Afrika geïmporteerde slaven tewerkgesteld op de plantages. De Engelsen veroverden Trinidad in 1797 en Tobago in 1763. Toen in 1834 de slavernij werd afgeschaft, werd het tekort aan arbeidskrachten opgelost door de import van contractarbeiders uit voornamelijk India. Trinidad en Tobago was een Britse kolonie tot 1956. Eind negentiger jaren zijn hier olie- en gasbronnen ontdekt die de economie gunstig hebben geholpen. Hierdoor is men ook niet zo afhankelijk van toerisme en is het hier relatief nog onbedorven. Er wonen ongeveer 55.000 mensen op Tobago

ga terug