Na een maand in Suriname is eindelijk ons hulproer gemaakt. Het leek er eerst op dat we geen roer kregen gemaakt, toen misschien wel twee roeren en nu is er dus eentje af. Het is gemaakt van RVS plaat en moet nog door ons geverfd worden. Het wachten op het roer in Suriname was aangenaam, maar ik ben ook blij dat we nu niet meer afhankelijk zijn van andere mensen om te vertrekken. Nieuwe avonturen en landen trekken en.. vooral even geen regen lijkt me heerlijk. Alles aan boord is vochtig en vooral de afgelopen week hebben we veel binnen gezeten met de ramen dicht. De kinderen verdienen ook een strand om eindelijk weer eens met zand te klooien en wij willen lekker zwemmen. Het zoete water– uit de lucht en in de rivier- zullen we wel missen als straks weer alles zout is.
Wanneer we precies vertrekken weten we nog niet, maar rond het weekend waarschijnlijk.

Vorige week zijn we drie dagen op ‘vakantie’ geweest naar Brownsberg samen met Ben en Marcel van de Feeks. Voor het eerst sinds een half jaar sliepen we weer op de vaste wal in een huisje. Deirdre genoot van de ruimte om het lopen te oefenen. Ze kan nu een paar pasjes los, maar wordt daar dan zo opgewonden van dat ze haar concentratie en evenwicht verliest. Brownsberg is een bergtop naast het Brokopondo stuwmeer. De apen speelden in de bomen om ons huisje. De bladsnijmieren hadden een hele productielijn opgezet van boom naar hol en Simen vond het heel spannend om een takje in hun spoor te leggen. Totdat een mier in zijn Croc kroop…

In het huisje naast ons verbleef de familie van een van de managers van Stinasu (stichting natuur Suriname). Zij had bosbeheer gestudeerd in Wageningen en vertelde ons over haar eerste excursie per fiets in Nederland. Door haar docent werd over het bos verteld, terwijl zij aan haar medestudent vroeg over welk bos er toch gesproken werd. Ze zag namelijk alleen een plantage voor zich. Nu we in het oerwoud op Browsberg zijn geweest, begrijp ik haar verwarring helemaal. Zijn de bossen in Nederland grotendeels aangeplant met een soort bomen, hier zie je honderden soorten door elkaar en heb je echt een kapmes nodig om je een weg te banen. Gelukkig had Stinasu een paar wandelingen uitgezet en had Marcel alleen twee keer zijn mes nodig om omgevallen takken weg te krijgen.

We werden ’s ochtends gewekt door het geluid van de brulapen. Dat is echt angstaanjagend, alsof er een orkaan aan komt zetten. Het huisje was heel erg basaal ingericht, vaak geen elektriciteit en water en de bedden sliepen niet lekker. Het huisje werd bij vertrek door vijf schoonmaaksters schoongemaakt, ben benieuwd hoe dat ging op die 50m2. Ik was voor vertrek naar Brownsberg zat van de ontberingen op de boot, maar bij terugkomst weer helemaal gelukkig met onze luxe verblijf! Heerlijk die dikke latex matrassen met lattenbodem, stromend water en elektriciteit!

De andere dagen hebben we wat gerommeld, boodschappen gedaan, kleppen van de motor zijn gesteld en aan het eind van de dag vaak een Parbobier bij Rita op het pleintje. We hebben een rondleiding gekregen door kleine Gerben in de Nederlandse visfabriek hier. De Spaanse makreel uit de vriescel heeft JW heerlijk gerookt. Kleine Gerben is overigens twee meter lang, maar omdat zijn oom ook Gerben heet, wordt hier de jongste van de twee met ‘klein’ aangeduid. Vorige week kwam ik trouwens toevallig ook nog onze Surinaamse oppas, Samani, uit Amsterdam tegen hier in Domburg. Zij had ons thuis al heel veel verteld over Suriname en was nu op bezoek bij haar ouders.

De dagen gaan snel hier. Veel schepen blijven hier hangen of komen terug. Dat kan ik me wel voorstellen. Het is een Zuid-Amerikaans land met prachtige natuur, Caribische mentaliteit, warm klimaat en je kan bijna overal Nederlands spreken. Met een beetje spaargeld kan je hier een heel comfortabel leven leiden. Hoe verleidelijk ook, wij gaan toch door…

foto's

ga terug