Net voor de kerst zijn we aangekomen in Paramaribo. We liggen voor anker in de Surinamerivier. Het stroomt hier ruim 4 knopen (~8 km/h). We varen met onze bijboot naar de stijger van het Torarica hotel. Via de parkeerplaats lopen we de stad in. Het gerucht gaat dat het hotel $50 rekent per dag als we van haar diensten gebruik willen maken. We houden ons maar gedeisd, groeten vriendelijk de bewaking en dat werkt prima. De tuinman wees Jan-Willem er nog even op dat onze vuilniszakken in de blauwe container moeten en we hebben ook al een paar jerrycans water gehaald.

Het eerste dat opvalt in Suriname zijn de mooie bloemen en planten en de vlinders en vogels. We zijn hier in de korte regentijd, dus er kan zomaar een plensbui uit de lucht komen vallen. Sommige echt een zware tropische sibibusi (bezem-bos), anderen wat lichter en korter. We zijn inmiddels geroutineerd in het open en dichtdoen van de ramen. Als het regent, is het warm en anders wat koeler. Net andersom als in Nederland. Er zijn veel muggen en die komen ondanks alle horretjes toch de boot in.

De stoepen en straten zijn niet zo netjes aangelegd, dus het lopen met een buggy is een uitdaging. En, ze rijden hier links. Nog een souvenir van een korte periode van Engelse bezetting (18e eeuw). Paramaribo heeft een historisch centrum van houten koloniale panden. Sommigen prachtig gerestaureerd, van anderen staat alleen nog het framewerk. Buiten dit centrum is van alles aangebouwd in diverse bouwstijlen. Vaak wordt er gebruik gemaakt van golfplaten. Alles heeft een heel Caribische uitstraling. Net als ook de vrouwen die al hun rondingen zo appetijtelijk mogelijk etaleren.

Ik vond het een rare gewaarwording om na een half jaar reizen in een winkel gewoon Nederlands te praten. Het Nederlands lijkt hier wel accentlozer dan in Amsterdam-Zuidoost. Ook praat men wat formeler dan in Nederland, niet zo gauw tutoyerend en soms wat ouderwetse woorden. De Surinamers spreken ook nog een eigen informele taal, het Sranantongo (ook wel Negerengels of Takitaki).

In Suriname woont bijna een half miljoen mensen verdeeld over een aantal bevolkingsgroepen, de inheemsen (indianen), creolen (afstammelingen van de vroegere negerslaven), marrons (afstammelingen van ontsnapte slaven die in de jungle zijn gaan wonen), Chinezen, Europeanen, Hindostanen, Javanen, Joden, etc.

Op de dag voor kerst ben ik naar de MAS (Maritieme Autoriteit Suriname) gegaan om te vragen of zij de Mi Dushi kunnen helpen. De Mi Dushi is een mede-vertrekker die een dag na ons was vertrokken uit Mindelo en onderweg motorpech heeft gekregen. Ik heb een mooi kijkje in de bureaucratische keuken gekregen, ben via drie personen bij een vierde uitgekomen. Ook hij moest nog iemand bellen die het zijn baas zou vragen… uiteindelijk konden ze niets doen. Wel ben ik veel te weten gekomen over hoe Oud en Nieuw in Paramaribo wordt gevierd. De dienst Hydrografie kon me niets anders over de stroming in de rivier vertellen dan dat het 4,5 knoop stroomt.

De straatnamen zijn alsof we thuis zijn, een belangrijke winkelstraat is bijvoorbeeld de Jodenbreestraat. Daar hebben we een bakker gevonden die heerlijk volkorenbrood bakt en ook een echte kerststol met spijs. Traktaties na zoveel maanden wit of eigenbaksels. We wilden ergens lunchen en bij binnenkomst bleek dat het de eerste dag was van dit restaurant. De eigenaar was net weer drie maanden terug na twintig jaar in Delft te hebben gewoond. Hij heeft een heerlijke creatie van verschillende hapjes voor ons gemaakt, met onder andere pom en bakkeljauw (gezouten vis).

Ze bemoeien zich hier graag met de opvoeding. Zo werd ik op straat bijvoorbeeld aangesproken dat ik Deirdre niet goed vasthield. En gisteren zei een mevrouw nog dat onze dochter toch echt kousen aan moest want die blote voeten was te koud. Het is hier bijna dertig graden!

Op kerstavond heeft Ben van de ‘Feeks’ voor ons een grote stapel heerlijke pannenkoeken gebakken. Vooral Deirdre heeft daarvan gebunkerd.
Eerste kerstdag had ik weer een radioafspraak met de Mi Dushi en bleek het dat ze nog maar 27 mijl moesten. We hebben snel onze boot klaar gemaakt en Ben van de ‘Feeks’ opgetrommeld. Uiteindelijk deden we het wel erg snel vanwege de sterke stroming en dus hebben we maar aan een groene boei in de monding van de rivier gewacht. Niet helemaal legaal, maar wie kijkt daar nou naar op een regenachtige eerste kerstdag? Toen de Mi Dushi in de buurt kwam, zijn wij verder de zee op gegaan en hebben hun sleeplijn opgepikt. Zonder problemen konden we allebei een paar uur later onze ankers laten zakken bij het Torarica hotel.

Onderweg had ik chocolademousse geklopt voor het kerstdiner en Jan-Willem ging aan de slag met het hoofdgerecht. Een multi-culti stamppot van paksoi, zoete aardappelen en slagersrookworsten die we nog van Inge hadden gekregen. Met drie boten (Mi Dushi, Feeks en wij) was het een gezellig kerstdiner. Ik wilde mango’s, die heten hier manja’s (!) bij de mousse serveren, maar ik weet niet hoe we die harige dingen kunnen ontleden.

Op tweede kerstdag (die kennen ze hier ook) werden we 's ochtends wakker van ons ankeralarm van de GPS. Ons anker was gaan krabben en we waren een eind naar de steiger van het Torarica gedreven. Nadat we opnieuw hebben geankerd, zijn we ’s middags weer Paramaribo ingegaan en eindigden op het terras van ’t Vat met drie boten. De Mi Dushi heeft ons als dank getrakteerd op een etentje. Echt ‘negereten’ in de Tweede Kamer.

De dagen na kerst hebben we op de boot doorgebracht, boodschappen gedaan, wasserette, naar de speeltuin, Fort Zeelandia en administratieve zaken geregeld. En nu is Jan-Willem met Simen illegaal in het zwembad van het hotel. Ook hebben we een enorme collectie gekopieerde Dvd’s aangeschaft. Vooral veel Nederlandstalige kinderprogramma’s. Als we het toch over illegaal hebben, we zijn nog steeds niet ingeklaard. Je moet voor het inklaren en een visum zeker drie dagen uittrekken en het kost $30 per persoon. Beetje veel tijd en geld voor een bureaucratisch expeditie. Misschien dat we het in het nieuwe jaar nog gaan doen en anders zijn we straks voor de autoriteiten op Trinidad in Frans Guyana (buurland) geweest, dat is namelijk Europa.

Vanochtend heb ik oliebollen gekocht bij de bakker, straks gaan we nog even in de stad naar muziek luisteren en dan eten bij de Feeks. Ben heeft appelflappen gemaakt. Vuurwerk zien we al de hele week hier, maar vandaag is het toch de dag van de Chinese rollen. Die gaan de hele middag tot een uur of tien als een estafette door de stad. Na tienen gaat iedereen naar huis om daar de jaarwisseling te vieren. Volgens de meneer van de MAS moet je wel oordoppen en een mondkapje meenemen als je naar het vuurwerk wilt kijken. Ik denk dat ik dan liever maar op de boot blijf.

We blijven nog een paar weken in Suriname. We willen nog een expeditie naar het binnenland doen, waarschijnlijk om de beurt zonder kinderen en nog met onze eigen boot een stuk de Surinamerivier op. Eind januari gaan we naar Trinidad en daarna Tobago.

Hoe onze reis er precies verder uit gaat zien, weten we nog niet. Wel hebben we gisteravond besloten dat we niet door het Panamakanaal gaan. We vinden het heel erg jammer dat we de eilanden van de Pacific niet gaan zien deze reis. Maar als we wel zouden gaan, vinden we dat de voorbereiding en de spanning van de grote oversteken steeds boven ons hoofd blijven hangen. Ook moeten we behoorlijk doorjakkeren om voor de stormtijd in Nieuw-Zeeland te zijn. We willen meer tijd nemen om ergens te zijn en er echt van te kunnen genieten.

foto's

ga terug