Vanavond moet het gaan waaien volgens de voorspellingen. We dachten in eerste instantie op 23 december in de ochtend aan te komen, nu zou dat best eens al morgenavond kunnen worden. Dat geeft weer een nieuw probleem omdat we liever niet Paramaribo in het donker willen aanvaren. Gelukkig is het voor de kust redelijk ondiep en zouden we eventueel voor anker een nachtje af kunnen wachten. We denken de scenarios door en zien wel hoe het uiteindelijk afloopt. Het zou dus zo maar kunnen dat we vannacht voor het laatst onze wachtjes gaan draaien. Jan-Willem en ik hebben nu al 15 dagen een bed gedeeld, alleen daar niet samen in geslapen. Zal wel weer wennen zijn om naast elkaar, tegelijkertijd en ononderbroken te slapen. Deirdre heeft de afgelopen weken in ons bed geslapen in de voorpunt, die zal weer moeten wennen aan haar eigen kleine nestje. Maar we kijken erg uit naar land! Nadat we de bijboot hebben opgeblazen, gaan we eerst het afval ergens dumpen. De poepluiers liggen goed ingepakt op het voordek en dat werkt prima bij een wind van achteren. Maar nu het windstil is, begint de stank wel te ontwikkelen.

De motorpech van de Mi Dushi is helaas niet te verhelpen op zee, ze hebben een gebroken zuigerdrijfstang (of zoiets). Terwijl wij vannacht 100 mijlen hebben weggetuft, hebben zij 2 mijl liggen dobberen. We leven erg met hun mee en zullen hun proberen veilig de Suriname rivier op te loodsen als ze aankomen. Hun kerst is dus op zee.

ga terug