Twee weken zijn we verwend geweest met familie om ons heen. De eerste week Jan-Willem’s familie op Gran Canaria en de afgelopen week Manja’s ouders op Tenerife. Het was heerlijk om bij te praten, elkaar weer te zien en samen van de kinderen te genieten. Onze voorraad bambix, bootonderdelen en knutselspullen zijn weer aangevuld. Manja’s moeder had zelfs een kilo pepernoten en bijbehorende kadootjes meegenomen. Die liggen op een veilige plaats verstopt voor 5 december.

We vonden het echter heel erg zwaar om afscheid te nemen. Het wordt steeds lastiger en duurder om elkaar te ontmoeten, dus we weten niet wanneer we elkaar weer zien.

We liggen met de boot nog op Tenerife, in San Miguel marina en voelen ons wat down en leeg. Gelukkig hebben we afleiding van de klussenlijst die we er maar weer eens bij gepakt hebben. Ook ligt hier een aantal andere Nederlandse boten en dat is erg gezellig.

Jan-Willem heeft gisteren – met vakkundige hulp van Henk van de Mi Dushi- onze windvaan (automatisch stuur) uit elkaar gehaald, van nieuwe lagers voorzien en bijgesteld. Vandaag gaat hij de aardband voor de SSB antenne aanbrengen. Dit is een strook koper dat de ontvangst nog beter moet maken en dat we uit Nederland hebben ontvangen.

Ondertussen herintroduceer ik de drie R’s. Ik ben wasmachines aan het draaien (“reinheid”) en zorg dat de kinderen weer in een normaal ritme komen. De afgelopen weken hebben we hun dutjes en bedtijden wat flexibel gehouden en ik merk dat ze toe zijn aan “regelmaat en rust”.

Over reinheid gesproken… onze eerste kleine kakkerlak is aan boord gespot. Hij liep vlak bij het patrijspoort (raampje) en we hopen dat dit een verkenner was die voor de troepen uitliep. Voorzichtig is hij verwijderd en we hebben de horretjes er maar eens voor gezet.

We blijven hier nog een paar dagen om ons klaar te maken voor de oversteek naar de Kaapverdische eilanden. We maken waarschijnlijk wel een tussenstoppen op La Gomera en El Hierro, maar daar zijn de voorzieningen minder goed dan hier. Dus voor klussen en boodschappen willen we hier op Tenerife onze slag nog slaan.

Ondertussen waait het hier windkracht 7 en heeft het vannacht flink geregend. De was heb ik maar aan een lijn geregen, want met knijpers waait het er snel vanaf. Scheelt ook weer werk.

Onze tocht naar Tenerife was overigens een heel lastige. We vertrokken vanaf Puerto Rico op Gran Canaria in het zonnetje zonder wind. Jan-Willem’s familie stond ons uit te zwaaien op de uitkijktoren van de haven. Na een uurtje nam de wind heel snel toe tot windkracht 7 en soms 8 en hebben we snel gereefd (zeil kleiner gemaakt). Deze wind acceleratie komt door het tunneleffect tussen de Canarische eilanden. De golven waren ook extreem. Deirdre had overgegeven en ik ben naar binnen gegaan om haar uit de vieze kleren te pellen. Ik moest met die golfslag echt mijn kaken op elkaar houden en doorzetten. Het is me gelukt om Deirdre met schone kleren in haar bed te leggen, maar ik kon net niet meer mijn zeiljas en zwemvest aankrijgen voordat ik over de reling ging. We hebben zelfs een overslaande golf in de kuip gekregen. En daar moet je als golf erg je best voor doen met onze beschutte kuip. Ik schrok enorm van de muur water die ik over me heen zag komen. En daarna had ik het best koud omdat ik geen zeilbroek aan had. Kortom, het was geen leuke tocht en ik vraag me af waarom ik zeilen ook al weer leuk vond. In ieder geval omdat elke aankomst in een haven leuk is, en deze keer was die extra speciaal omdat mijn ouders op de kade stonden te wachten.

fotos

ga terug