Alle vooroordelen over de Canarische eilanden zijn waar en ook weer niet. We zijn nu bijna twee weken op de Canarische eilanden en ja, het is inderdaad heel erg toeristisch.

Maar er zijn ook mooie stukken tussen al dat platvloerse toeristische geweld. Zoals onze eerste vier dagen op Isla Graciosa. Dit eiland is een soort Vlieland op zijn Spaans. Een paar restaurantjes, drie piepkleine supermarkten en een ijzerhandel die alles verkoopt van make-up tot visspullen. Er is eigenlijk niets te beleven en dat is nou net de charme. De haven is een ontmoetingspunt voor lange afstandzeilers. Waarschijnlijk omdat het erg goedkoop is en geen faciliteiten. Er is een koude douche met spaarkop en verder niets, zelfs geen elektriciteit of water op de steigers. Maar het kost ook maar 6 euro per nacht…

Omdat er nauwelijks auto’s rijden, kan Simen naar hartenlust met zijn loopfiets crossen. We huren mountainbikes om naar de andere kant van het eiland te fietsen.

Zoals gewoonlijk bepaalt de wind wanneer we weer gaan en op 8 oktober vertrekken we richting Lanzarote. Net voor een depressie uit. Een schitterende zeiltocht op het fokje, in het zonnetje en met een grandioos uitzicht. Graciosa ligt bijna tegen Lanzarote aan, maar wij varen om het eiland heen naar Puerto Calero aan de oost kust. Dit is een privé marina net ten zuiden van Puerto del Carmen. Een vakantiecomplex om een marina gebouwd, speciaal om –de merendeel Engelse- vakantiegangers te behagen. Je kan er winkelen bij Hugo Boss en een ‘pub meal’ nuttigen. Een sterk contrast met Graciosa. Niet een bijzondere haven, maar prima om daar vanuit met onze huurauto Lanzarote te verkennen. Een mysterieus vulkaanlandschap, prachtig om door heen te rijden. We bezoeken een paar toeristische attracties zoals de vulkaan en grotten. Verder verven we de kuip. Die ziet er weer als nieuw uit.

Op 15 oktober zeilen we ruim 70 mijl langs de oost kust van Fuertoventura, helemaal naar het meest zuidelijke puntje Morro Jable. Daar komen we in het donker aan. Het is moeilijk om aan te leggen in zo’n vreemde haven, maar gelukkig vangt een Finse medezeiler ons op. ’s Ochtends had Jan-Willem een goudmakreel (ook wel Mahi Mahi) gevangen en ’s avonds maakt hij die in de oven klaar terwijl de kinderen al slapen. Een Mahi Mahi is prachtig groen en geel, maar zodra hij dood is verdwijnen zijn kleuren.

We moeten even op onze tanden bijten om weer om 6 uur op te staan na zo’n lange dag zeilen, maar de volgende dag steken we toch over naar Gran Canaria.

Daar liggen we nu in Puerto Rico. Vanuit de kleine marina kijken we tegen drie hoge rotswanden op die allemaal zijn beplakt met witte hotels. Gelukkig hebben de meesten een zwembad, want als iedereen uit deze complexen tegelijk op het strand plaats neemt dan past het niet. In onze achtertuin liggen de toeristenboten die dagelijks groepen het water mee op nemen. We doen ’s avonds een spelletje waarbij we raden welke verschillende liedjes we door elkaar heen horen, gezongen door Spaanse Sinatra en Streisand vertolkers.

Ik hoor ook nog een ander vreemd geluid, het lijkt wel een grote vis. Ik loop naar de voorpunt van de boot en zie daar onze Duitse buurman in het water hangen. Verkrampt hangt hij aan het plateau aan de achterkant van zijn boot, ‘help me please’. Ik roep JW en samen sjorren we de buurman weer in zijn kuip. Als gevolg van te veel alcohol was hij van zijn loopplankje gevallen en kon er niet meer in klimmen. De volgende dag worden we uitgebreid bedankt en krijgen een fles lekkere wijn van hem.

Vandaag, zondag 19 oktober, komt de hoofdredacteur van het UT Nieuws en Alumniblad speciaal bij ons langs voor een interview. Bert vindt ons verhaal zo fantastisch dat hij er graag een artikel aan wil wijden in het aankomende alumni blad. Voor ons is het ook een mooie aanleiding tot reflectie. Hoe staan we er bij na ruim drie maanden? We genieten van deze pauze in ons drukke bestaan, dat we de kinderen zo dicht bij ons zien opgroeien en ontwikkelen. We beginnen af en toe al eens te denken, ‘wat nu straks’ maar parkeren die gedachten ook al snel omdat het nog lang duurt voordat we terugkomen. We gaan in ieder geval door naar de Kaapverdische eilanden en van daaruit naar Suriname. Waar we verwachten in december aan te komen. Als we daar zijn, bekijken we weer of we verder gaan.

Morgen hebben we een week bezoek van Jan-Willem’s familie en de week erna komen mijn ouders naar Tenerife.

ga terug