Waarom wil je opstapper zijn? In mijn geval niet om het zeilen, maar om een heleboel vraagtekens weg te nemen: zeilt de boot  onder omstandigheden goed, is de bemanning voldoende zeewaardig, hoe staat het met de veiligheid, maar vooral hoe gaat het met mijn kleinkinderen? Je kunt me betichten van een dubbele agenda en daar heb je dan ook gelijk in.

Het eerste probleem van een opstapper is 'hoe kom ik bij de boot'. Maandagmiddag ben ik met een bus vertrokken en kwam 24 uur later in Rennes aan. Daar de trein naar Brest genomen, waar aanvankelijk de boot zou liggen. Hij lag in Camaret, een klein plaatsje aan de andere kant van de baai. Een pont bracht me er naar toe. De ontvangst was allerhartelijkst. Lekker eten, geweldige verhalen en een eigen slaapplaats in de achterkajuit. Zeg maar een ruime slaapkamer met een goed bed. De hoogte viel tegen, want ik moest alles op de knieën doen of mijn kop boven de kamer uit steken.

De volgende dag vertrekken? Om twee redenen niet. Allereerst had ik tijd nodig om te herstellen van een nacht in de bus niet slapen en ten tweede de wind was te hard en kwam uit de verkeerde hoek. Zuidwestenwind is een vervelende wind als je naar het zuidwesten moet.

Dan maar klussen. Een groot misverstand is dat een wereldreis een vakantiereis is. Nee, het is keihard werken om de boot in conditie te houden, te krijgen. Te zorgen dat je diesel, water en gas aan boord hebt of krijgt. In ons geval had Jan-Willem twee nieuwe accu’s nodig. Terwijl Jan-Willem voor de accu’s op pad was, zijn Manja en ik met de kinderen naar het strand gegaan. De kinderen maken een zeer wezenlijk deel uit van het dagritme en het werk wat gedaan moet worden. Dat vraagt in het Frans onderhandelen, regelen hoe de accu's bij de boot komen etc.

’s Avonds heb ik met mijn schoonzoon de accu's gemonteerd, terwijl Manja een slingerzeil aan het naaien was. Een zeil dat je voor de bank spant waardoor je er niet tijdens het zeilen vanaf valt.

Het weer zag er de volgende dag nog slechter uit. Althans op de weerkaarten. De ene depressie was nog niet vertrokken of de andere depressie lag al weer boven de Golf. Met elkaar besloten een moment af te wachten dat gunstige omstandigheden onderweg zou geven. Een storm die maandag zou komen boog af richting Engeland maar de volgende storm zou dinsdag de Golf bereiken. Windkracht negen zoek je niet op.

Als je ‘s avonds besluit te vertrekken omdat alles er goed uit ziet en het midden in de nacht hard begint te waaien, slaap je niet alleen slecht maar komt direct de afweging wel of niet vertrekken. Liggen blijven dus.

Uiteindelijk was het dan zover. ‘s Morgens om 6 uur met andere boten de haven uit. Het eerste stuk knokken tegen de wind en golven van 2.20 meter en zorgen dat je met slack (wisseling van tij) bij Raz bent. Een punt tussen een eiland en het vaste land in. Twee vuurtorens markeren de plaats.  Bij de Raz direct weer afbuigen richting kust omdat daar behoorlijke ondiepten liggen. De kaart, de computer, de dieptemeter en de GPS zijn op dat moment goede hulpmiddelen. Eindelijk konden we naar het westen draaien de Golf in.

Noordwesten wind, maar golven die van alle kanten leken te komen. Als eerste ging ik als opstapper over de reling.  Een traditie van mij om daarna nergens meer last van te hebben. Dat dacht ik. Na het drinken van appelsap ging alles er nog vier keer uit. Simen werd ook zeeziek en bleef in de zeekooi liggen. Vieze dingetjes kwamen om de zoveel tijd in zijn mond, water hield hij niet binnen. Ook Jan-Willem ging over de reling. De boot zeilde als een tierelier en we schoten aardig op. Moest ook wel want voor de aangekondigde storm wilden we aan de overkant zijn.

‘s Avonds een heerlijk diner  door Manja gemaakt: Jachtschotel van Struik die bijna in zijn geheel door de vissen werd genuttigd. De eerste nacht moesten we op de hand sturen. De motor bij en de stuurautomaat ging kapot. De wacht werd aangepast van drie naar twee uur. Dolfijnen vergezelden ons en lachten ons uit om onze katterigheid. Vol vreugde sprongen ze uit het water. Een mooie nacht met vallende sterren.

De volgende ochtend waaide het weer. Windkracht 5 en mooie golven. De windvaan werd bijgezet en de boot kliefde door het water.  Langzamerhand verdween de katterigheid. Het leven van de bemanning normaliseerde. Was de dag ervoor nog geopperd om terug te gaan en de boot op transport te zetten. Was de vraag gesteld of dit de moeite waard was. Hadden we de wens om met ons bootje langs het riet te glijden, nu begonnen we te genieten. Zeker toen ‘s avonds de wind aan bleef houden, de golven afnamen en de boot door het water kliefde. De wacht was weer op drie uur gesteld en de opstapper mocht als eerste slapen.

Slapen? Simen ging naar bed, Jan-Willem controleerde van binnen en buiten de boot. Manja kwam af en toe opvoeden. Om tien uur was het zover. Een geweldige avond, dolfijnen opnieuw in de buurt en geen schip te zien. Genieten. De boot vrat mijlen, precies zoals we gehoopt hadden. De afwisseling van de wachten verliep voorspoedig.

De volgende ochtend begon vrolijk. Met zijn allen ontbijten, iedereen zodanig ingeslingerd dat we zelfs koffie zetten. Zingen en al spoedig klonk Andre Hazes luid uit de kajuit. De wind was gedraaid en weer in het zuidwesten. Overleg: wat doen we, kiezen we voor comfort en draaien we mee waardoor La Coruna niet haalbaar is of gaan we nog een dag en nacht vechten om la Coruna te bereiken. We kozen voor comfort en zette de koers op Gijon.

‘s Middags kregen we de Spaanse kust in zicht. De vlag werd gehesen. Gespeculeerd werd of Sinterklaas wel of niet met vakantie was. De boot werd door Jan-Willem van binnen ontdaan van de ontberingen.  We kwamen schoon in Spanje aan. Voor het eerst scheen de zon en voelden we de warmte. De nodige telefoontjes werden ver voor de kust gepleegd om het thuisfront te melden dat alles zeer spoedig verlopen was.

Op de eerste dag hadden Jan-Willem en de opstapper vanuit de grond van hun hart verklaard dat het mooiste van zeilen is het aankomen in een haven. Van deze tocht was het mooiste de zondagochtend waar we met zijn allen in een soort overwinningsroes weer verhalen aan elkaar kwijt konden. De aankomst in de haven ging gepaard met lekkere soep en daarna slapen. Na de slaap bleek Sinterklaas aan boord geweest te zijn. Hij had cadeautjes achter gelaten. Na de allerlekkerste douche werd het terras opgezocht en hadden we praatjes voor tien.

Waren mijn vragen beantwoord? Ja.

De bemanning blijkt een goed team te zijn. De boot zeilt geweldig, de kinderen houden zich goed en er wordt terdege met de veiligheid rekening gehouden.

Een heerlijke ervaring.

Marc

ga terug