Een grote hobbel is genomen, de golf van Biskaje zijn we over. Net tussen twee depressies door zijn we vrijdag 8 augustus (de dag dat Jan-Willem`s vader 70 jaar werd) om 6 uur ‘s ochtends vertrokken. We moesten voor dinsdag binnen zijn, want dan zou er een storm razen door de golf. Het grote diepteverschil, plotseling van 150 meter naar 4 kilometer geeft rare golven. We hebben dit gemerkt nadat we door de Raz de Sein heen waren, iedereen aan boord was ziek of katterig. De golfslag van de storm ebde nog na. Gelukkig was Marc (Manja`s vader) erbij, alhoewel hij ook goed last had van zeeziekte. Het sterke geslacht was duidelijk het vrouwelijke. Deirdre heeft maar een keer gespuugd, maar heeft verder heerlijk gegeten en Manja heeft helemaal niet over de reling gehangen.

We hebben wel heel mooi gezeild en ‘s avonds kwam een groep dolfijnen ons een hart onder de riem steken. Een live optreden rond de boot! ’s Nachts op de motor gevaren, maar zaterdagochtend kwam er weer wind en hebben we super mooi gezeild tot de volgende ochtend. Kaat liep prachtig bij een windkracht 5 op de windvaan en vlakke zeegang. Het was een heel heldere nacht en er was een vuurwerkshow van vallende sterren.

JW heeft ’s ochtends eitjes met kaas gebakken. Moraalverhogend en helpen goed tegen de katterigheid. Omdat de wind naar het zuidwesten draaide, was Coruna niet meer bezeild en daarom hebben we onze koers op zaterdag naar Gijon verlegd. Daar kwamen we zondagochtend met een heerlijk zonnetje aan. Voor de haven heeft JW samen met André Hazes de boot van binnen schoongemaakt. De stemming was helemaal goed, opgelucht dat de oversteek zo goed was gegaan. Fijn en gezellig dat Marc er bij was.

Toen we Simen vertelden dat we naar Spanje gingen zeilen, had hij meteen geconcludeerd dat we dan naar Sinterklaas gingen. Gelukkig wist de Sint ook dat we er waren, want Zwarte Piet had in Gijon twee kadootjes in onze mast gehesen.

Het weerbeeld blijft raar deze zomer, de ene depressie na de andere. Ook in Spanje liggen we weer verwaaid en af en toe in de regen. We liggen nu voor anker in Ria Vivero, weer een stukje dichter bij Coruna. We hebben een paar dagen in Ribadeo gewacht op gunstige wind. Het paradijs ligt om de hoek…als we om Cabo Finisterre zijn, dan wordt het grotendeels Noorden wind en kunnen we meer ons eigen reistempo bepalen. Maar het wachten is nu minder frustrerend. We genieten nu steeds meer van waar we zijn en de temperatuur is gelukkig ook veel fijner.

Het ritme hebben we nog niet helemaal gevonden, maar dat is misschien nog een beetje te vroeg. Het voelt niet als een lange vakantie, maar als een nieuwe manier van leven. Het is hard werken om de boot in conditie te houden, de navigatie en ook de persoonlijke verzorging kost veel tijd. We hebben geen wasmachine en douche aan boord. ‘Even’ met zijn allen gaan douchen is een onderneming, twee wasjes draaien kan je zo een ochtend kosten. Ook moet je in elke haven weer alles opnieuw uitzoeken, waar is de bakker, supermarkt, wifi,etc   

We hebben al heel veel leuke mensen ontmoet en dat is toch de essentie van onze reis. De eerste avond in Ribadeo hebben we samen met twee andere boten, de Melquiades en de Sea Horse heerlijk gegeten. Iedereen had wat meegebracht, wij vers gevangen harders. Vanmiddag voer een Australisch echtpaar even langs met hun bijboot en vroegen of ze misschien brood voor ons mee moesten nemen uit Vivero. Zo maar een paar voorbeelden, typerend voor de sfeer onder lange afstandszeilers.

Bekijk de foto's

ga terug