Op zaterdag 19 juli liggen we weer verwaaid, deze keer in Dieppe. We beginnen inmiddels geroutineerd te zijn in het verwaaid liggen. Stiekem is het ook wel lekker zo’n pauze tussendoor. De zeiltochten zijn tot nu toe verre van relaxed. Het is echt boksen tegen de sterke wind en hoge golven in. Het is grappig om te zien hoe een colonne van Nederlandse en Belgische boten dezelfde etappes achter elkaar maken. De vertrektijden verschillen, maar uiteindelijk zie je weer veel dezelfde boten achter elkaar de haven in varen. Dit weer schept ook een band, met zijn allen tegen de elementen. 

Nadat we in Nieuwpoort zijn aangekomen, zijn we de volgende dag naar Duinkerk gevaren. Daar hebben we een dag op beter weer gewacht en zijn toen ’s ochtends vroeg vertrokken richting Boulogne. Na een paar uur varen, zijn we bij Calais naar binnen gevaren om daar aan een mooring (boei) het keren van het tij af te wachten. We moesten namelijk om Cap Gris en daar staat sterke stroom die je graag mee wilt hebben. In Calais hebben we lekker rustig aan boord geluncht en even getukt. Stilte voor de storm bij Cap Gris. Die wordt ook wel Cap Griezelig genoemd en we snappen waarom. We kregen enorme golven over ons heen. Wel te begrijpen met sterke wind tegen stroom. Kaat is enorm zeewaardig, daar twijfelen we niet aan. Het is meer haar ‘crew’ die nog moet inslingeren. Die laatste uren naar Boulogne waren echt aftellen waar de kinderen eigenlijk niets meer konden doen. Deirdre zat in het autostoeltje in de kuip en was het echt zat. Simen lag binnen in het zeebed (kajuitbank met een stok en slingerzeil ervoor tegen het afrollen). Op zo’n moment voel ik me als moeder erg schuldig dat ik zeilen als hobby heb en mijn kinderen daarin meesleep. 

Vanuit Boulogne zijn we naar Dieppe gevaren. We vertrokken met bijna windstil weer. Net in de kom bij Boulogne zijn we vastgelopen op het zand. We voeren niet snel gelukkig, dus schoven we zachtjes het zand op. Het was laag water, dus geen paniek want het tij zou ons vanzelf helpen. Gelukkig zijn we door ‘Het Boot’ uit Blankebergen er afgesleept en konden we een kwartiertje later weer verder varen. Eerst hadden we de motor erbij om hoogte te winnen om Fécamp proberen te halen, maar toen dat een onhaalbare kaart bleek, zijn we lekker aan de wind naar Dieppe gezeild. Wat loopt de boot mooi bij windkracht 4-5 op de windvaan. Simen heeft in de kuip heerlijk met waterverf gespeeld. Leunend tegen de bank stond hij als een echte meester te schilderen. Ik lag ’s middags even een tukje te doen en genoot van de kadans. De wind trok echter aan tijdens de middagslaap van de kinderen. Het was een dikke zes aan het worden. Kaat vond het prima, maar lag erg schuin. Toen de kinderen wakker werden, hebben we het grootzeil gereefd en ook de genua een stuk ingerold om de leefbaarheid te vergroten. De wind trok nog meer aan en Simen moest overgeven. Schrap zettend tegen de golven heb ik zo goed en zo kwaad als het ging de zooi binnen opgeruimd. Simen schone kleren aangedaan, in het zeebed gelegd en een luisterboek opgezet. Ik heb Simen beloofd dat als hij plat en stil zou blijven liggen er geen vieze dingetjes meer uit zijn mond zouden komen. Dit advies nam hij heel serieus tot we in Dieppe de havenmond invoeren. Grappig dat de misselijkheid meteen met de golven verdwijnt en zijn praatjes en eetlust er direct voor terugkomen.Dit was weer zo’n tocht waar ik zat af te tellen tot we er waren. Tot nu toe hebben we weinig anders meegemaakt of motoren met windstil weer.

In Dieppe zijn we de volgende dag met twee grote Ikeatassen naar de wasserette gegaan om de schade van de vorige dag te wassen en onszelf te trakteren op schone bedjes. Ook een lekkere plat du jour genuttigd tussen de middag. Sinds we weg zijn, kijkt Simen jaloers naar alle vissende kinderen en nu heeft hij ook eindelijk een schepnetje. Hij vist fanatiek op denkbeeldige vissen.

Vandaag blijven we dus nog een dag in Dieppe om het trog en koudefront af te wachten die vandaag over ons heen gaan komen. Hopelijk kunnen we morgen verder naar Fécamp, richting Cherbourg. We blijven hopen op een perfecte zeildag, gelukkig hebben we nog bijna twee jaar de tijd….

Foto's

ga terug