Ken je die mop van die mensen die op wereldreis gingen? Die gingen niet… Zo voelden wij ons op deze week. Met veel bombarie zijn we op vrijdag 4 juli vertrokken vanuit Amsterdam. Een zonnig, emotioneel en prachtig huwelijks- annex afscheidsfeest. Nog in een roes van alle ‘vertrekkersstress’, nog overal lijstjes voor.Vrijdagavond zijn we slechts van Amsterdam naar IJmuiden gevaren, verder zou suïcidaal zijn in onze vermoeide toestand.

Op zaterdag hadden we nog een kleine ‘after party’ op het IJmuidense strand en hebben we onze eerste vrije dag beleefd sinds maanden. Even alleen met zijn vieren een beetje rustig aan doen. Stiekem toch nog een paar klusjes en vooral de cadeaus uitpakken en nagenieten.Voor zondag werd 5-6 BFT ZW voorspeld. Heel ongunstig om bij IJmuiden linksaf te gaan, maar onze drang was groot. We hadden namelijk een jaar eerder al een kleine week in IJmuiden verwaaid gelegen en wilden dit koste wat het kost niet herhalen. Die haven kennen we te goed van alle maanden dat ‘Kaat’ daar voor onderhoud op de kant heeft gestaan. Ik was wel wat gespannen, zoals altijd aan het begin van het seizoen bij de eerste trip op zee. Het is dan weer even zoeken naar de routine. Ook hebben we nog nooit eerder met twee kinderen gevaren, de jongste is immers in september geboren. Maar goed, toch met een harde wind op de kop hakkend naar Scheveningen. We waren tenminste weer op zee geweest en de reis was begonnen. 

Op maandag was de voorspelling hetzelfde als voor zondag en dat was ons niet bijster goed bevallen. De kleine 25M naar Scheveningen was te overzien, maar onze volgende stop zou pas na ongeveer 70M zijn in België. Naar binnen bij Zeeland vinden we zonde van de mijlen en is met deze harde wind ook niet lekker aanlopen. En om nou in Stellendam of Roompot verwaaid te liggen… nee dan liever in Scheveningen naast de Gamma en de Jumbo met WIFI bij de prijs inbegrepen. Nog maar een paar klusjes doen dan. 

Dinsdag en woensdag ook weer stormwaarschuwingen en ZW wind. We proberen te leren van eerdere reizen waar we erg gefrustreerd waren van verkeerde wind (een week op Guernsey met oosten wind, wachtend op die ZW). We hebben nu immers de tijd en wat maakt dit nou uit op twee jaren? Rationeel klopt het allemaal, emotioneel niet. We zijn op wereldreis, maar nog steeds in Nederland…  Het blijft een voortdurend wikken en wegen. Dankzij de WIFI bestuderen we alle weerkaarten die we kunnen vinden. Ik betrap me erop dat ik veel waarde hecht aan verhalen van anderen. Ik zoek bevestiging voor onze eigen beslissing om toch weer een dag langer in Scheveningen te blijven. Maar laat mezelf snel van de wijs brengen als ik anderen toch zie vertrekken.  “Die boot achter ons gaat toch naar Blankebergen… ja, maar die hebben haast en geen kinderen. En zij waren gisteren na ruim 100 mijl vanuit IJmuiden in Scheveningen aangekomen, terwijl hun doel Harwich was.”“Een andere boot had gisteren voor het eerst een roller in de kuip komende vanuit het Zuiden, dus de golven zijn echt heel hoog.”

Donderdag besluiten we om naar Sea Life te gaan om even de boot te ontvluchten in de aanhoudende regen. Sensatie toen we onderweg een aangespoelde potvis zagen liggen op het strand. Erg realistisch, maar gelukkig toch niet echt. Ons moraal is weer iets beter ondanks dat de regen geen moment ophoudt. We hebben namelijk een ‘weergaatje’ gezien op de kaartjes en dat betekent dat we morgenochtend toch echt vroeg kunnen gaan vertrekken. We zijn nu al zover dat we zelfs een nachtje doorvaren een optie vinden. Komt dat omdat we al beter uitgerust zijn of omdat we nu haast beginnen te krijgen? De boot maken we ’s avonds klaar voor vertrek. We luisteren nog even naar de kustwacht om 23 uur en die waarschuwt voor vrijdag…. 6 BFT ZW. Shit. We besluiten om toch op tijd op te staan want we willen nog een slag om de arm houden voor het geval de voorspelling toch iets anders (gunstiger) uitkomt. 

Vrijdag regent het tenminste niet, maar de wind is nog net zo sterk als de dagen ervoor. Nog een dag wachten dan. De verwachte omslag is wat vertraagd, maar een dagje langer wachten kan ook nog wel. We gaan nog maar eens uitgebreid douchen met zijn allen en doen nog eens een paar boodschappen. We oefenen met de SSB. We zoeken onze zeekaarten tot Coruna eens uit en schaffen twee ontbrekende aan. En zo verdwijnen er steeds meer dingen van ons ‘to do’ lijstje. Op zich geeft dat wel een fijn gevoel, maar die kade van Scheveningen verveelt ons stierlijk. 

Zaterdag is het dan zover. De wind zal gaan afnemen en naar het noorden draaien. Omdat we zo’n 12 uur moeten varen om in België aan te kunnen komen, vertrekken we nog met stroom tegen. Ik ben toch weer wat zenuwachtig, het hobbelige tochtje met twee spugende kinderen van een week geleden nog fris in mijn geheugen. Die wind zit toch nog heel erg in het zuidwesten en is misschien niet helemaal meer een 6 BFT maar zeker een dikke 5. De golven zijn nog hoog na zoveel dagen storm. Na 4 mijl ploeteren en bijna twee uren later nemen we de beslissing om weer terug te gaan naar Scheveningen. Een moeilijk moment, want dat voelt als een afgang en al het ploeteren tegen de wind in wordt in een half uur ongedaan gemaakt als we voordewind terugsurfen. Alles gaat door mijn hoofd, onze hele reis op losse schroeven. Zijn we niet wat naïef om dit met twee kinderen te willen doen? We kunnen onszelf al bijna niet aan, laat staan de zorg voor twee kinderen als de boot zo tekeer gaat. Als we de havenkom weer indraaien, komt de havenmeester al naar ons toe gevaren: “weer niet gelukt?” Niet echt een bemoedigend welkomstwoord. Dat we ook nog onze fokkeschoot in de schroef krijgen, kan er ook nog wel bij. Op de stijger worden we uitgehoord door andere mensen die ook naar het Zuiden willen. ’s Middags vertrekken er toch nog een paar met stroom mee. En dan begint de twijfel weer, zijn we dan toch te voorzichtig, hadden we door moeten zetten? Waarom zij wel en wij niet?  

Ik herinner me er zelf aan dat wij de enige zijn die deze keuzes kunnen maken voor onszelf en elke keuze hierin een goede is. Het mooie van zeilen is de wind, het moeilijkste van zeilen is diezelfde wind. Morgen weer een poging, en nogmaals wat is nou een dag op een tocht van twee jaren… en dan komt ook nog een SMS van mijn ouders: ‘Geef de moed niet op. Beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.’ 

Zondag varen we met een zonnetje en 3-4 BFT uit het Westen naar Nieuwpoort…onder het genot van boerenkool van Struik verlaten we de Nederlandse Territoriale wateren. We zijn eindelijk echt vertrokken!

Foto's

ga terug