De tweede dag gaan we naar de mall en we voelen ons als holbewoners. Deirdre, die ruim zes maanden geen kledingwinkel heeft gezien, rent de GAP binnen en is in extase hoeveel ‘jullukjes’ daar hangen. Ze weet van gekkigheid niet waar ze het eerst naar moet kijken. Voor Simen kopen we een spijkerbroek, een trui en een jas. Hij wil er ook graag nog een wintermuts en handschoenen bij hebben, want die heeft hij straks in Nederland nodig vindt hij. En als we de winkel weer uit komen, zegt hij: ‘Die mevrouw heeft dikke billen mama!’

We vertrekken aan het eind van de middag uit Marina Hemingway bij Havana. Hoewel het uiterste puntje van Florida, Key West, maar 90 mijl weg is, kiezen wij er voor een langer stuk te varen naar Miami. Op die manier hebben we meer voordeel van de stroming van de Florida Straat en het ‘weather window’ dat we verwachten. Nadat we ons noodvuurwerk weer terugkrijgen, meer stempels en een inspectie van onze boot mogen we Cuba verlaten. De golfslag buiten is pittig en de wind een stuk harder dan verwacht (25-30 knopen). We eten soep en wat brood, maar al snel voelen we ons niet zo fris meer. Ik, Manja, ga als eerste over de reling. Niet snel daarna spuugt Simen zijn bed vol. Snel ga ik naar binnen, stop alle vieze dingen in een vuilniszak, geef Simen een schoon bed en ren naar buiten voor de tweede keer over de reling. Gelukkig gaan de kinderen snel slapen, maar JW en ik voelen ons beroerd. Helaas staan de luchthappers nog open, normaal nooit een probleem, maar met zoveel water als er nu overkomt wel. Helaas krijgen we ze nu van binnen niet goed dicht, dus gaat JW in het donker het voordek op. Met zijn hoofdlampje en zijn schroevendraaier zit hij in de overkomende golven te werken. Halverwege stopt hij om even te spugen en werkt dan weer verder. Jan-Willem’s woorden achteraf: "Het begrip ‘afzien’ heeft weer een andere dimensie gekregen". Onze laatste oversteek zullen we niet snel vergeten.
Gelukkig is de tweede nacht een stuk rustiger. We slaan Miami over omdat we te snel gaan en  daar met donker aankomen. Fort Lauderdale ligt ten noorden en daar komen we rond 8 uur binnenvaren. Simen ziet de skyline en roept uit dat het gesneeuwd heeft, alles is wit!
We moeten onder een brug door. Onze ene kaart zeg dat die 55 ft hoog is, de andere 25 ft. We roepen de brugwachter op en vragen het: ‘I am not authorized to give that information, madam’. Welkom in Amerika! We lezen de getijdetabel en rekenen uit dat het past. Maar het past maar net. Simen ziet daarna een motorboot en vindt het een beter idee dat we die kopen, dan passen we onder alle bruggen. Maar niet snel daarna heeft hij nog een beter idee, hij wil liever een huis, want dan kan hij ook niet meer zeeziek worden…

foto's

foto's kinderen

onze positie

ga terug