We varen buitenom het rif naar Cayo Rosario, 26 mijl westelijk. Samen met de Duitse boot Liv. Deze boot hebben we voor het eerst in februari 2009 op Tobago gezien en Wolfgang en Christel ontmoet vorige zomer op Curaçao. De Liv is ook 39 voet en staal, iets ouder dan Kaat. Toevallig ontmoetten we ze weer op Providencia en sindsdien varen we zij aan zij. Altijd fijn een andere boot in de buurt, want zoiets als op een KNRM kunnen we in deze contreien niet rekenen. Helaas bleek de burenhulp ook nodig toen de Liv vast kwam te zitten tijdens de volgende dagtocht in de Pasao Quitasol. We waren onderweg naar Isla Juventud en hadden een heerlijke dag zeilen achter ons. Op de fok met ruim 6 knopen in vlak water. De Liv kon niet meer voor of achteruit, zat naast het kanaaltje tussen twee eilanden. Met Kaat konden we er niet goed bij, maar zijn teruggevaren om in het kanaaltje ons anker uit te gooien. Toen is JW op de Liv gaan helpen. Met anker, grootzeil, motor en hard werk kwam deze uiteindelijk na ruim twee uur weer los.
De volgende ochtend horen we festiviteiten van de 1 mei viering in Nueva Gerona, maar we kunnen en mogen hier niet aan land. We varen nog 20 mijl door naar de volgende ankerplaats Ensenada de los Barcos. Een volledig verlaten baai.
In deze baai wachten we twee dagen op rustiger weer. We kunnen hier ook niet aan land. Eindelijk gaan we op weg naar de gevreesde Cabo St Antonio. Na een dag en nacht varen, komt die ’s ochtends vroeg om 4 uur in zicht. En dan… stopt onze motor. Nog nooit eerder heeft die ons in de steek gelaten. Zonder wind dobberen we in het donker. Wat doen we nu? We kunnen niet terug, de stroming voert ons naar de kaap. We roepen de Liv op. Gelukkig klopt de weersvoorspelling en is de zee heel rustig, dus kunnen zij ons slepen. We maken een ongeplande tussenstop om de hoek in Los Morros. Het heet een marina maar is niet meer dan een betonnen pier. De kinderen genieten er van om weer te rennen. Wij maken ons zorgen om de motor. Gelukkig blijkt het vervuilde diesel en loopt de motor met nieuwe filters weer soepel.
We merken dat we noorderlijker zijn. Sowieso is het al minder warm dan in Panama, maar ook is het ’s avonds langer licht. De kinderen hebben veel moeite om te slapen omdat die altijd in het donker naar bed gingen.
Na Los Morros gaan we oostwaarts richting Havana, Marina Hemingway. Het laatste stuk krijgen we stroom tegen en wordt ook de tegenwind sterker. We kruipen met een snelheid van 3 knopen en soms zelfs helemaal stilgezet door de golven naar de haven. We zijn voortdurend gespannen op elk geluid van de motor. Vijf mijl voor de haven gebeurt weer waar we de hele nacht en dag voor hebben gevreesd. De motor stopt. Snel maken we een stormrondje en zeilen van de kust weg. Ondertussen vervangt JW een ander filter, ontlucht de motor en we kunnen weer. De spanning over de motor en ons slaapgebrek eist zijn tol. Ontzettend moe komen we aan het eind van de dag aan. We ondergaan het hele circus van inklaren en inspectie gelaten. Het kan ons allemaal niet meer schelen, we hebben het gehaald. We maken ons nog even kwaad om een verjaardagshoed voor Simen te maken en slingers op te hangen. De taart bakken we morgenochtend wel.
De volgende dag vieren we Simen’s vijfde verjaardag – twee dagen te laat.
We krijgen een mooi plekje naast de parkeerplaats waar op zaterdagavond hip Havana naar de disco gaat. We lachen om de gepimpte Ladas en genieten van de klassieke auto’s.
Op zondag gaan we voor het eerst naar Havana. Wat een schitterende stad en erg levendig. Helaas heeft toerisme toch ook hier opdringerigheid gebracht. We vinden eindelijk weer een bakker, eens een dag geen pannenkoeken.
Jan-Willem gaat aan de slag met het reinigen van de diesel dagtank. De hoofdtank koppelen we tijdelijk af. In Providencia hadden we onze laatste filters vervangen. In Cuba kan je geen nieuwe vinden. We hebben alleen nog reservefilters die tussen de dagtank en hoofdtank gaan. JW verbouwt het zodanig dat die nu tijdelijk tussen de dagtank en de motor passen. Met een schone tank, nieuwe filters loopt de motor geweldig en hebben we weer het volste vertrouwen om verder te varen naar Amerika.
Maar eerst boeken we via het hotel in de haven nog een bustoer naar het Vinales dal. Deze gaat door een prachtig landschap en hier zie je het systeem in levende lijve. Iedereen in gelijke huisjes, veel gemeenschappelijke dingen in het dorp zoals een ‘sala de television’. We bezoeken een sigarenfabriek. Het vereist vijf jaar training om sigaren te kunnen maken. Per persoon maakt men 120 sigaren per dag, alles daarboven is voor eigen gewin. Er zit een voorlezer in het halletje die ’s ochtends de krant voorleest en ’s middags een roman. Je struikelt over de propaganda, leuzen zoals ‘productie beschermt de revolutie’.
Er is op het eerste gezicht weinig te vinden in dit land. De monteurs van de haven weten zonder onderdelen de meest inventieve oplossingen te bedenken. De havenmeester vraagt discreet of we misschien batterijen hebben en is ontzettend blij met onze tas dingen die we niet meer nodig hebben. Maar in Havana zie je soms de meest hippe mensen. En ook hier op de parkeerplaats van de haven zie je tussen de Lada’s een gloednieuwe Mercedes cabrio staan.

Je ziet dat Cuba al aan het veranderen is. Het systeem wordt regelmatig op slinkse wijze omzeild voor eigen gewin. Twee werelden, die van de toeristen en de lokalen kan je niet op lange termijn gescheiden houden. Aanstaande augustus wordt in de VS over opheffing van het embargo gestemd. Nu zie je Amerikanen mondjesmaat, stiekem terugvarend via de Bahama’s. Als het embargo opgeheven wordt, dan zal het huidige Cuba snel veranderen.

Van Cuba gaan we naar het land van overvloed, vanmiddag vertrekken we richting Miami.

foto's

foto's kinderen

onze positie

ga terug