Na drie dagen en nachten varen, komen we maandagochtend vroeg aan op Gran Cayman, het hoofdeiland van de Kaaimaneilanden. Door de havenautoriteit worden we naar een boei gedirigeerd en moeten daar een paar uur wachten. Direct maken we kennis met de toeristenindustrie als op de boei naast ons een boot aanmeert met vijftig witte Amerikanen die even gaan snorkelen. Als we rond het middaguur mogen inklaren, moeten we met onze boot aan een kade gaan liggen. JW's harpoen wordt in beslag genomen, maar verder gaat het redelijk soepel. Omdat het westenwind is, is de ankerplaats bij Georgetown niet comfortabel. We besluiten die dag nog door te varen naar de noordkant van het eiland. Daar kan je tussen het rif een lagune in en tussen de mangrove heel rustig liggen. De lagune is op sommige plaatsen ondiep en onze gids is nogal vaag daarover. Gelukkig blijken onze elektronische kaarten heel goed te kloppen. Heel langzaam varen we over de lagune. Ik tuur op de GPS en dieptemeter, terwijl JW binnen aanwijzingen geeft vanaf de computer. Erg spannend, maar uiteindelijk blijkt onze route achteraf tenminste 2,3 meter diep (onze diepte is 1,8 meter). Eigenlijk dus niet zo erg anders dan het IJsselmeer. De terugtocht een week later doen we dan ook een stuk sneller en met losse schouders. En de Seraglio adviseren we dat ze met hun 2,1 meter diepgang er ook best overheen kunnen. Met onze waypoints doen ze dat de volgende ochtend om gezellig weer naast ons te liggen.
We ankeren in Governer's Creek, omgeven door kastelen van huizen en muisstil. De Kaaimaneilanden zijn niet zo ingesteld op zeiljachten en dat maakt het wel leuk. Daarentegen worden er dagelijks duizenden cruiseschipmensen geëntertaind; wij zagen één dag zelfs vijf cruiseboten voor anker liggen. Dit drijft de prijzen op het eiland goed op, een busritje van vijf minuten kost zo $10. Als echte zigeuners proberen we te liften en dat blijkt heel goed te gaan. Zelfs Jan-Willem en Susan samen met alle vier kinderen kregen binnen no-time een lift. De bestuurster was wel erg onder de indruk van hun kinderschare: 'So you guys have been busy!'. Na een week lijkt het weer goed en vertrekken we naar Cuba. Een beetje droevig, want na een jaar samen gezeild te hebben, scheiden hier de wegen van Kaat en Seraglio voor goed. De Seraglio gaat uiteindelijk weer terug naar Curaçao en wij zien de bemanning pas weer in Nederland.

ga terug