We stappen uit in Maria Chiquita en daar worden we inderdaad opgewacht door Janeth. Die probeert een taxi voor de vervolgrit te regelen. Het wordt snel duidelijk waarom weinig taxi's hier zin in hebben. De weg de berg op is namelijk erg slecht. Halverwege worden we eruit gezet en wandelen we verder. Dit gaat door het bos en zelfs een stuk door de rivier. Simen loopt als padvinder met een stok voorop.

Na zo'n twintig minuten lopen bereiken we Miguel's huis. Een verzameling houten hutjes. Drie zijn 'hotelkamers'. Beneden aan de berg stroomt een rivier en daar gaan we lekker zwemmen. Wat een luxe zoveel zoet water om ons heen. En dit water is ook drinkwater, al doet Miguel er voor zijn gasten voor de zekerheid wel een purifying pil bij. Janeth kookt een heerlijke lunch voor ons. De kinderen spelen in de tuin.'s Middags vinden we twee oude autobanden waarmee JW ze de rivier mee af laat stromen.
's Avonds kookt Miguel een uitgebreide maaltijd met als toetje een stapel crêpes. We bunkeren alsof we weken niet gegeten hebben. Miguel spreekt alleen Frans en Spaans maar dat is geen barrière om de wereldpolitiek door te nemen. Hij heeft veel kennis van midden Amerika en weet alles van de jungle.

De volgende dag neemt hij ons op een korte wandeling mee door het oerwoud. Miguel loopt op kaplaarzen met een machete voorop. We steken een wei met koeien over en achter het hek over de rivier staan we ineens in een andere wereld. Miguel vertelt over de planten en de vogels. We zien een Tukan. Ook laat hij ons de Tagua boom zien. De noten daarvan worden gedroogd en voor sieraden gebruikt. Een mooi en beter alternatief voor ivoor. Simen voelt zich alsof hij in jungleboek is en stapt zorgvuldig over de bladsnijmieren heen die overal snelwegen lijken te hebben. Deirdre geeft op alles commentaar wat ze ziet.

Na de wandeling en een kopje koffie, gaan we lekker opfrissen in de rivier. We hebben shampoo bij ons en komen helemaal fris aan de lunch. Een soort grote pannenkoeken gemaakt van de resten rijst en linzen van de vorige dag, aangevuld met ei en spek. En daarbij heeft Miguel de yuca gebakken die hij net uit zijn tuin had gehaald. Bij het ontbijt aten we al een verse ananas uit de tuin. Na de siësta pakken we in en wandelen de berg af. De taxi die we hadden gebeld, staat niet op de afgesproken plek. Helaas hebben we geen bereik op onze gsm en de satteliettelefoon ligt op de boot. Maar gelukkig komt er een auto langs die ons wel mee wil nemen. Normaal zouden we in de bak van de pick-up truck gaan zitten, maar omdat we kinderen bij ons hebben mogen we op de achterbank en verhuist de rest naar achteren. We blijken bij de zonen van het opperhoofd van de Errebache stam in de auto te zitten. Dit is een van de zeven indianenstammen in Panama. De Kuna stam kennen we al van de San Blas. Ze rijden via Sabanitas, vlakbij Colon en wij willen graag even langs een supermarkt voor verse dingen. Simen valt meteen als een blok in slaap, geen wonder na al dat lopen in het oerwoud. Op de boot voelen we ons helemaal mentaal opgeladen. Jammer dat het weerbericht de komende dagen nog steeds geen goede wind voorspelt.
Morgen gaan we ontbijten bij een Nederlands stel, Esli en Carolijn, eigenaren van de Bambu guesthouse. Esli heeft anderhalf jaar geleden onze bedbank via marktplaats gekocht en vertelde toen al dat hij de helft van het jaar in Panama woont. (De bedbank is overigens samen met hun Nederlandse boedel verbrand in de City Box opslag in Amsterdam Noord.)

Vandaag is het dus zondag. De jetski's bulderen om de boot. Rijk Panama vertoeft op het nabij gelegen Isla Grande. Morgen is de rust weer terug en kunnen we weer zorgeloos om de boot zwemmen.

ga terug