De dag na JW's terugkomst, hebben we veertig mijl gevaren naar Isla Linton. Dit eiland wordt alleen door apen bewoond. Leuk om vanaf het water naar te kijken, want ze kunnen nogal agressief zijn. Wat ook leuk is, is een dinghy tochtje door een mangrovebos naar de volgende baai. Je vaart onder de bomen langs. En in de volgende baai is een marina gemaakt van drijvende boeien met een Frans restaurant op de kant. Een oase! In onze baai huist een Nederlander, Hans, die een restaurantje heeft. Grote chaos, maar gezellig.

Op 14 maart heeft de Nederlandse boot Elena twee linehandlers nodig voor het Panamakanaal. Susan van de Seraglio en ik rijden daarom de volgende dag met de taxi naar Shelter Bay Marina bij Colon. In totaal zo'n twee uur rijden. Net voordat we er zijn belt Adam van de Elena op dat hun kanaaltransit geannuleerd was. We rijden toch maar door en vertrekken weer na de lunch. Dit keer met een lift van twee Venezolanen. De sluis staat open en dan moet je met een veerboot naar de overkant. Daar staan we een half uur op te wachten en net voordat we de veerboot oprijden, belt Adam weer dat ze de volgende dag alsnog door het Panamakanaal mogen. Snel nemen Susan en ik een besluit en rennen we van de veerboot af.
De volgende dag, 15 maart, gaat inderdaad door. Om twee uur 's middags komt de pilot aan boord op de ankerplaats. In konvooi van drie jachten varen we naar de ingang van het kanaal. Net voor de ingang moeten we van de pilots aan elkaar geknoopt worden ('raften'). Onze boot, de Elena vaart aan de stuurboord buitenkant. Vanaf elke walkant worden twee dunne lijnen naar beneden geworpen die je aan je landvastlus moet bevestigen. In totaal lopen er op de kant dus vier mannetjes mee. Voor de containerschepen gebruiken ze daar treintjes voor. Zodra we bij de bolders zijn, worden de landvasten omhoog getrokken. Dit gaat drie keer op deze manier, want er zijn drie sluizen vlak achter elkaar. In totaal ga je zo'n 30 meter omhoog. Na de derde sluis worden de boten weer losgekoppeld. De Elena heeft echter geen voortstuwing. Snel de fok uitgerold, zeilen is eigenlijk verboden, en op het stuwmeer gaan we voor anker. Daar blijkt dat de motorschroef er af is!
Gelukkig mogen we na overleg met de havenautoriteiten het vervolgtraject gesleept worden door een bevriende boot de 'A Small Nest'.  Op die manier kunnen we de volgende ochtend vroeg, zoals gepland, het tweede deel van de transit doen. Ongeluk komt zelden alleen. De ankerketting heeft zich vijf keer om een boom gewikkeld. De bodem van het stuwmeer bestaat natuurlijk uit honderd jaar oud oerwoud. Nadat deze hindernis is genomen, kunnen we de ruim 25 mijl varen naar de volgende sluizen. Deze keer gaan we met twee boten aan elkaar vastgeknoopt en moeten we in elke sluis langszij van een rondvaartboot afmeren. Dat is niet een eenvoudige klus, manoeuvreren met twee boten waarvan eentje stuurloos is. Maar uiteindelijk zijn de sluizen van het Panamakanaal een stuk groter, maar niet veel moeilijker dan we gewend zijn in Nederland.
Susan en ik nemen de bus naar Colon om daar een nachtje te slapen. Dit stuit op enige bezorgdheid van onze echtgenoten, want Colon is berucht om zijn criminaliteit. Nadat het Panamakanaal af was, is de stad afgegleden en de moordcijfers stemmen niet bepaald vrolijk. We boeken een veilig hotel en blijven deze avond netjes in het hotel .

ga terug