Een derde van de jachten zijn de Amerikaanse pensionados. Sommigen zijn hier al jaren, anderen op doorreis. Zij doen vooral erg veel moeite om het net zo als thuis te laten lijken. Menigmaal hebben we ze al achter een boot in groepsverband zien aquajoggen. Ook organiseren ze hier alles totdat ze er bij neervallen zoals happy hours, book swops. En elke ochtend is er op de kortegolfradio een georganiseerd netje waar iedereen incheckt. "Hi, this is JW, Manja and Kids on the Kaat, that is Kilo Alfa Alfa Tango. We are anchored at Concombia and heading to the East Lemmon Cays. No traffic, no Q.S.T." (traffic betekent dat je met een andere boot contact wil maken en een QST is een vraag, bijvoorbeeld weet iemand waar ik mijn gasfles kan laten vullen). En op woensdag moet iedereen doorgeven hoeveel boten er op zijn ankerplaats liggen voor de 'boat count'. Zo'n netje kan gemakkelijk een uur duren.
Een andere groep mensen die het waard zijn te bestuderen, zijn de Fransen. Zij beginnen doorgaans veel jonger met cruisen dan de Amerikanen. En hier zie je dan ook de meeste gezinnen. Alhoewel het aantal cruisende kinderen hier nog steeds op twee handen te tellen is, en dan hebben wij er samen met de Seraglio al vier ingebracht. De Fransen hebben het liefst zo weinig mogelijk met de Amerikanen van doen, hebben ook hun eigen marifoonfrequentie gekozen. En het lijkt alsof ze denken: zeilen is vrijheid, paradijs is alles loslaten. Ze lopen dan ook het liefst in hun blootje. De meesten doen nog wel de moeite om een lendendoek of balzak om te knopen als ze van de boot afgaan. Gedecoreerd met exotische tatoeages, sieraden of een wilde haarband. Opvallend is dat de mannen hier het meest fanatiek in zijn.
En dan die Kuna indianen, wat zouden die er toch van vinden? Komen ze uit hun kano in westerse kleding een eiland op, staan ze naast een blote Fransman met een knikkerzakje omgeknoopt. De betreffende Fransman is overigens al een jaar bezig om op een strand een zitje te bouwen van aangespoeld hout. Naast zijn balzak, bevat zijn stranduitrusting standaard een grashark om het strand aan te harken.
Overigens heb ik dankbaar van zijn tafel met stoelen gebruik gemaakt om mijn verjaardag te vieren dit jaar. Met een zelfgebakken appeltaart!
En wat doen wij in dit paradijs? We kunnen niet veel. Er zijn geen winkels, restaurants, internet. Dus alles wat je doet, doe je uit eigen beweging. En dat is soms best wennen. We eten onze voorraden leeg. Winkelen bij de bootjes die af en toe langs komen met groenten en vis. En we zwemmen, snorkelen, spelen op het strand, lezen, en we varen weer eens naar een andere eilandje. Het uitzicht is dan weer enigszins anders. Nou is het varen tussen de riffen wel een spannende bezigheid. Ons record is tot nu toe een halve meter onder de kiel. Dat willen we graag zo houden en niet eindigen als een van de wrakken die hier liggen. Simen zei over één wrak bij Porvernir: 'dat is zielig als dat jouw boot is, en je hebt nog niet alle eilanden gezien, die je wilde zien'.

ga terug