We maakten een rondje door de boot. Een paar bedorven dingen uit de koelkast gingen overboord en snel maakte JW een pasta. Deirdre at als een uitgehongerde bouwvakker en ging daarna lekker een paar uur liggen tukken. Simen viel meteen aan op zijn lego.We moesten nog een paar dingen regelen in Nagana, maar vertrokken de volgende dag naar een eilandje 3 mijl verderop. Daar hebben we twee nachten gelegen en even bijgekomen. Van de slapeloze nachten de week ervoor en van de enerverende tochtje naar Panama City. De pracht van dit paradijs is weer verfrissend na een bezoek aan de stad.

In Panama City hebben we even heel snel een aantal dingen geregeld die internet of winkels vereisen. Samen met Simen ben ik naar een enorm groot winkelcentrum gegaan voor een nieuwe rugzak, horloge voor JW, horlogebatterij voor mij en een telefoon. En op onze laatste dag hebben we door een grote supermarkt gelopen. We konden niet veel meenemen, maar hebben een tas met kazen gekocht en acht lang houdbare Bimbo broden. Die wegen niet veel en de kinderen eten die graag. Krijgen ze toch nog wat vezels. Voor de rest van de tijd hebben we vooral veel tijd in het hotel doorgebracht om Deirdre zoveel mogelijk rust te geven.

Op zondag ontmoetten we de Seraglio eindelijk weer. Met deze boot hebben we heel veel samen gevaren en het was heel leuk om elkaar na vijf weken weer te zien. De kinderen pikten hun vriendschap meteen weer op. En wij zaten met Susan en Gerrit als vanouds in hun kuip te borrelen.

Vandaag zijn we op zoek gegaan naar water voor in onze tanks. Dat gebruiken we voor koken en afwassen. Het douchen doen we met water uit de bronnen op de eilanden. En we hebben net weer twintig gallon mineraal water gekocht dat we drinken. Het water uit de Rio Azucar kan in principe ook gedronken worden, als je wat chloor toevoegt - wat we sowieso doen. Maar met de kinderen nemen we geen risico's en de smaak van mineraalwater is ook lekkerder. Even watertanken duurde de hele dag. Degene die er over ging, was 's ochtends aanwezig. Pas om één uur kon de Franse boot die voor ons was, gaan tanken. Door de lage druk op het water duurde dat een paar uur. Wij konden tegen vieren ook langszij een Colombiaanse boot en gaan tanken. De Colombianen varen elke week heen en weer naar de San Blas met fruit en groenten. Tegen zes uur zaten onze tanks weer helemaal vol. We voeren een uurtje terug naar het eiland Concombia. Om op de ankerplaats te komen, moet je over een rif heen met minder dan 3 meter diepgang. En dan is goed zicht op de zeebodem wel een pre. Gelukkig leidde onze computer ons in het schemer er goed overheen en lieten ons anker zakken net voordat het pikdonker werd.

ga terug