Zo heb je anderhalf jaar niets, en zo heb je in een maand allerlei medische perikelen. Simen had begin van deze maand al koorts.  Jan-Willem heeft een ontstoken slijmbeurs in zijn elleboog die al weer aan het afzakken is. Hij heeft nu ook een oorontsteking als gevolg van water in zijn oor. En Deirdre kreeg op 21 januari plotseling koorts.

Toen het de volgende dag ook  nog boven de 39 graden was, zijn we 7 mijl verderop naar Nagana gevaren. Inmiddels wisten we van een kleine kliniek daar.  De dokter heeft naar Deirdre gekeken en constateerde een virus met ontstoken keel.  Ze moest van hem aan de antibiotica. Niet helemaal logisch, maar voor de zekerheid begonnen we de kuur. Nou vond SImen dat drankje heerlijk, bij Deirdre moesten we het met geweld in haar wangzak spuiten. Totdat we nog een pakje houdbare chocoladevla vonden en daar kon ze mee gefopt worden. Zaterdag hield ze hoge koorts en heeft ook overgegeven. Inmiddels hadden we ook contact met de Radio Medische Dienst via de satteliettelefoon en die vond het uitdrogingsgevaar nu ernstig worden.  Op zondagochtend (gisteren) had ze nog steeds ruim 39 graden koorts en inmiddels ook drie keer diarree gehad. Met het logboekje dat we van haar hadden bijgehouden, is JW nog een keer naar de dokter van de lokale kliniek gegaan. Inmiddels was ik met de verzekering aan het bellen. Van de dokter kregen we een urgentieverklaring om naar Panama City te vliegen. Maar Air Panama zei dat de vluchten voor de volgende dag allemaal vol zaten. We konden het overleggen met de piloot met de doktersverklaring er bij was het advies.

Ondertussen  hadden we ook nog een conversatie met een ander boot op de marifoon. Zij hadden ons de vorige dag al tips gegeven voor een ziekenhuis in Panama City en wisten ook nog de contactgegevens voor een privévliegtuig. We wilden liever niet nog een nacht zorgen maken met het risico alsnog door Air Panama geweigerd te worden de volgende ochtend. JW voer nog een keer naar de kant om de dokter in zijn oor te laten kijken en te vragen of hij zou kunnen meevliegen. Dat was positief en dus hebben we het vliegtuigje voor 2 uur ’s middags besteld. Simen was door het dolle heen dat hij mee mocht. Snel hebben we spullen bij elkaar gezocht en de boot opgeruimd. Dirk van de Sail Away heeft ons met zijn dinghy naar het vliegveld gevaren, waar inderdaad om 2 uur een Chestna aan kwam vliegen. Carlos de piloot draaide het vliegtuig om en wij konden instappen. Simen keek zijn ogen uit. En een half uur later landde we in Panama City.  Carlos’ vrouw kwam hem ophalen en gaf ons een lift naar het ziekenhuis.

Inmiddels was het ziekenhuis door de andere boot ingelicht dat we kwamen. Toen bij aankomst geconstateerd werd dat Deirdre 39.6 graden koorts had, moest ik haar eerst twintig minuten onder de koude douche zetten. Ik werd behoorlijk opgefokt door deze barbaarse praktijk. Je rillende zieke peutertje zo lang martelen! Maar goed, daarna was haar temperatuur gedaald tot 38 graden. En werd ze voor drie uur aan het infuus gelegd. Het bloed afnemen lukte niet omdat geen ader gevonden kon worden. Dit werd gestaakt totdat Deirdre weer gekalmeerd zou zijn. Gelukkig hadden we onze draagbare dvd speler mee en kon Nijntje haar weer rustig krijgen. En heeft ze ook even geslapen. En toen gingen ze haar weer martelen voor bloedafname. Deze keer werd doorgezet en lukte het.

Een half uur later kregen we al resultaat dat het inderdaad een virus was en dat Deirdre inderdaad uitdrogingsverschijnselen had. Met een zak medicijnen mochten we later het ziekenhuis verlaten. Op zoek naar het hotel dat we net hadden gereserveerd. De kamer bleek een hokje zonder ramen, maar er stonden twee grote bedden en een kinderbedje. JW is nog snel even wat te eten gaan halen en voor tienen lagen we allemaal te slapen na deze enerverende dag.

Vandaag konden we gelukkig wisselen van kamer. Want we willen Deirdre zo veel mogelijk laten rusten en dat betekent dat een van ons steeds bij haar is. Dan is het wel lekker om in elk geval een raam en een tafel met stoel te hebben. Het gaat gelukkig vandaag al een stuk beter, ze liep al weer en eet een beetje. Ze is wel een paar onsjes kwijtgeraakt, maar niet haar praatjes. Als ze koortsvrij is dan vliegen we weer terug naar de boot. We zijn blij dat het zo goed is afgelopen en dat we op tijd hebben gehandeld voordat ze echt in levensgevaar zou komen.

ga terug