Op kerstavond werden we op de Seraglio getrakteerd op een echt kerstdiner van verse tonijn. Dit was tevens het afscheid, we zien elkaar een paar weken niet. De tocht naar de San Blas vanaf Cartagena hebben we in twee stukken gebroken. Eerst zo'n 20 mijl naar de Isla Rosarios op eerste kerstdag. Daar konden we eindelijk weer lekker zwemmen rond de boot. Helaas kregen we geen ontvangst op onze kortegolf radio voor een gribfile (weerbericht). Ons inmiddels oudere bericht gaf aan dat we eigenlijk meteen de volgende dag door moesten gaan om slechter weer en windstilte voor te zijn. Op tweede kerstdag vertrokken we om 7 uur 's ochtends voor 160 mijl richting de San Blas eilanden. Het werd een zwaar tochtje. Kaat zeilde fantastisch, maar de golfslag was erg hobbelig en onregelmatig. Dus was de hele 'crew' katterig en heeft Simen zelfs gespuugd. Die avond hebben JW en ik één boerenkool Struik maaltijd gedeeld als kerstmaal en de kinderen een boterham.

De San Blas eilanden liggen voor de kust van Panama en worden bestuurd door de Kuna indianen. De meesten van deze mensen wonen en werken nog traditioneel. Toen we de vissers in de uitgeholde boomstammen bezig zagen, was het alsof we eeuwen terug de tijd in waren gegaan. Ze zijn heel vriendelijk, spreken een paar woorden meer Spaans dan wij en dringen zich niet op. Als ze contact hebben, vragen ze wel of we toevallig wat spullen voor ze hebben. Een t-shirt van JW, een stuk zeildoek, een AH boodschappentas en een touw gaven we hier weg. We moeten onze spullen wat doseren als we hier een of twee maanden willen blijven, maar onze boot zal dan wel een stuk leger zijn.

We liggen samen met een fransman voor anker bij Ararub. Hij komt langs en vraagt of we nog afval hebben om te verbranden. Je kan hier nauwelijks iets kopen, maar afval is hier ook een probleem en kan je het beste zelf verwerken. Gelukkig gaat het heel goed om Deirdre- onze grootste afvalproducent- zindelijk te laten worden.

Op 29 december 2009 zeilen we van Ararub naar het eiland Tigre. Een rustig tochtje op de Genua, grotendeels achter het rif. De oostelijke doorgang bij Tigre is erg nauw en omdat het niet zo zonnig is, kunnen we de ondiepten niet goed zien. We besluiten een mijl om te varen en via het westen te gaan.

Op Tigre is een Kuna dorp waar 850 mensen wonen. De meesten vrouwen lopen in traditionele kleding met mooie gekleurde Molas om hun middel. Die Molas zijn ook het handelswaar voor toeristen. We worden rondgeleid door Ferdinand. In de gemeenschappelijke ruimte is een feest aan de gang met veel rook en sterke drank. Een van de vrouwen wordt horizontaal afgevoerd. De Kuna indianen zijn na de pygmeeën het kleinste ras ter aarde. Eén albino jongetje speelt op straat. Misschien denken ze dat Simen ook albino is, ze hebben in elk geval dezelfde haarkleur. Deirdre krijgt heel veel aandacht van de meisjes op straat. Bijna elk huis heeft een zonnepaneel voor de stroomvoorziening.

De volgende dag zeilen we een kleine 30 mijl naar Provenir. Zigzaggend tussen kleine bounty eilanden en riffen door. Op Provenir landt dagelijks een vliegtuigje vanuit Panama city. Het zeilen is genieten. Grotendeels beschermd door het buitenste rif zijn de golven comfortabel en we spuiten erover met 20-25 knopen wind. Deirdre heeft vijf keer naar de liedjes van Gerda Havertong geluisterd. En Simen beleeft de wildste avonturen in de kuip met zijn auto's, hondje, wasknijpers en andere figuranten. En wij weten dat we over een uurtje voor anker gaan en vanavond gewoon kunnen slapen.

Op oudejaarsdag landen Marjo en Richard 's morgens vroeg met een minuscuul vliegtuigje. Helaas wordt hun hotel op het nabijgelegen eiland uitgerookt door feestelijke activiteiten. De reisorganisatie probeert tevergeefs een alternatief te zoeken. Ze bellen ons na een uurtje of ze toch aan boord kunnen slapen. Uiteraard, we moeten nog wel een beetje opruimen, maar dat gaat voor een week lukken. We varen snel vier mijl verderop naar Chichime, een idyllisch plekje waar we de jaarwisseling kunnen vieren.

ga terug