Oudejaarsdag 2009 landden wij rond 7 uur in de morgen op het kleine vliegveld van El Porvenir op de San Blas eilanden bij Panama. Vlak voor de landing zagen we de Kaat liggen; ongeveer 50m voor de landingsbaan. Het begin van ons bezoek aan de Kaat. Op El Porvenir is geen veiligheidscontrole en ook geen ontvangsthal; je stapt gewoon uit en krijgt door de piloot je bagage aangereikt. Wij hadden een kamer geboekt bij de nabij gelegen Kuna Niskua lodge en de hotelier stond op ons te wachten.  Op de Kaat waren we gesignaleerd en Manja scheurde met de dinghy naar de kant om ons welkom te heten. Een warm welkom; zowel figuurlijk als letterlijk: het was ruim boven de dertig graden, maar de Caribische wind bracht verkoeling.  "Kunnen jullie een paar dagen met ons mee?",  vroeg Manja, „want verderop is het veel mooier."

Onze hotelier nam ons in een open bootje mee naar het nabijgelegen eiland.  "We have a party" zei hij enthousiast in gebroken Engels. „Leuk", dachten we. In de lodge aangekomen bleken de omstandigheden wat minder ideaal; de lodge had muren bestaande uit palmbladeren en het tumult van de feestende Kuna Indianen (veelal dronken) was duidelijk hoorbaar. Ook hing er rook van
hun vuren in onze kamer. Voorzichtig informeerden we hoe lang het feest ging duren; "vier dagen", was het antwoord. Dat leek ons geen goed vooruitzicht vooral omdat we behoorlijk moe waren van de lange reis. De lodge en het Panamese reisbureau begrepen ons bezwaar maar er was geen alternatieve accommodatie beschikbaar.  Per telefoon overlegden we met de Kaat.  "Kom aan boord", was de reactie.  Dat deden we maar al te graag.

En zo stapten we aan boord van de Kaat. Manja en Jan-Willem heetten ons hartelijk welkom en lieten ons de Kaat zien. De laatste keer zagen we de Kaat op het IJsselmeer. De kinderen waren eerst nog een beetje verlegen, maar snel overwon hun nieuwsgierigheid hun verlegenheid en kwamen ze er gezellig bij zitten. Het ijs werd helemaal gebroken toen alle uit Nederland meegegeven cadeautjes tevoorschijn kwamen en al snel werd gespeeld met al dat nieuwe speelgoed.

Na een uurtje haalden we het anker op en vertrokken we naar een mooiere locatie; een beschutte baai tussen twee palmeilanden;  een echt paradijsje met rond de boot warm helder water. We brachten de dag verder door met zwemmen, bijpraten en zonnen, we hadden grote lol over een andere boot waar een kip op rondliep; als huisdier of maaltijd werd niet duidelijk.
Eind van de middag ging de zon onder en kwam vrijwel meteen een volle maan tevoorschijn die de omgeving goed verlichtte. Rond 18u00 lokale tijd was het oud-en-nieuw in Nederland; een vreemde gewaarwording als je in korte broek en T-shirt zit. Daarna werden we getrakteerd op Hollandse hutspot met gehaktballen.
De oudejaarsavond verliep (ondanks onze slaap) soepel; bij het licht van de maan en de olielamp luisterde we naar de vele reisverhalen en wij konden de crew weer even op de hoogte brengen van de laatste ontwikkelingen in Nederland.
Om 24u00 lokale tijd zaten we heerlijk aan de gekoelde champagne; het werd een bijzondere jaarwisseling in deze lagune met slechts een paar schepen. In de verte zagen we vuurpijlen en Jan-Willem stak  een rode stakel aan. Van het idee om een vuurkogel af te schieten werd afgezien omdat er een groot en kostbaar Amerikaans motorjacht in de buurt lag. In de vroege morgen gingen we onder zeil op de banken van de kuip; we sliepen uitstekend.

Toen wij wakker werden waren de kinderen al op en ze kwamen ons vriendelijk begroeten. (Dag Arjo.) We brachten de dag door met een bezoek aan het strandje, we snorkelden wat en speelde wat met de kinderen. Ook bezochten we de lokale indianen om te onderzoeken of we brood konden krijgen.  Mañana (ze spreken Spaans) zou er weer brood zijn; als we vroeg kwamen dan hadden ze brood. Jan-Willem maakte van hout een indianenkano voor Simen, daarna bereidde hij een heerlijke pasta voor ons (met eitje); Jan-Willem is echt helemaal in zijn element in het kleine kombuis en Manja haalt de benodigde "Jewels of the Bilge" boven water;  ook een goed team in 't kombuis.

In de vroege morgen stapten Jan-Willem en Richard in de dinghy om bij de indianen brood te kopen. Pas na het derde bezoek (later die dag) kregen we voor drie dollar een grote boodschappentas met brood mee. Het is altijd maar afwachten wat je kan krijgen in dit gebied;  de indianen komen regelmatig langszij met handelswaar maar het is altijd een verrassing. Er is geen supermarkt. In de loop van de dagen kochten we op deze wijze nog kokosnoten, fruit, groente en een paar vissen. Het brood bleef schaars. Het fruit wordt bewaard in netten die in de kajuit en de kuip hangen.
Jan-Willem liet ons zien hoe je een kokosnoot leeg kan drinken; met de accuboor een gaatje erin, rietje in het gaatje en drinken maar!
Water om te douchen konden we op de eilanden uit zoetwaterbronnen scheppen; het leek schoon maar we durfden het toch niet te drinken; dus voor drinkwater bleven we afhankelijk van flessen met bronwater (die gelukkig ruim voorradig waren).

Jan-Willem en Richard hadden vissen gekocht en maakten die schoon in een emmer in de dinghy. Bij het scheppen van schoon water ging de huishoudschaar over boord. Erg vervelend want dit was een fijne schaar die je hier niet snel vervangt. Omdat er onder boot  10 meter water stond konden we de bodem niet bereiken. Van de Nederlandse buurman leenden we een duikfles waarmee Richard  naar de bodem kon afdalen; ondanks uitgebreid zoeken bleef de schaar vermist.

Omdat Simen in korte tijd flink koorts had gekregen werden we ongerust en per satelliettelefoon werd de Radio Medische Dienst om advies gevraagd; je bent tenslotte niet snel bij een ziekenhuis dus je kan het je niet permitteren om te lang te wachten. Waarschijnlijk waren het ontstoken amandelen. De dokter adviseerde een penicillinekuur en dat hielp gelukkig; na een dag was Simen weer aardig opgeknapt. 's Avonds aten we vis; niet alle vis was lekker , maar het was toch wederom een feestmaaltje.

Op 3 januari vertrokken we naar een andere eilandengroep. Onderweg ving Jan-Willem een mooie vis die helaas vlak bij de boot wist te ontsnappen. Manja en Jan-Willem herkenden meteen twee andere vertrekkersboten (de Liv en de Thetis). Jan-Willem en Richard verkenden het lokale rif en vervingen daarna de breekpen van de buitenboordmotor. Met Simen ging het intussen weer veel beter. Simen staat altijd op de uitkijk voor Piratenschepen met kokosnootschieters, ook maakte hij onderweg een heuse schatkaart. Daarnaast speelt hij ook vaak met lego waarvan heel veel aan boord is. Hij is analytisch ingesteld en stelt pientere vragen. Je kunt een goed gesprek met hem hebben.

Op 4 januari werden gewekt door de groenteman; hij kwam een hele voorraad afleveren die we de dag ervoor hadden besteld, o.a. groente, fruit en eieren. We genoten meteen van een overheerlijke verse ananas. Die smaken daar toch veel beter dan hier in Nederland.
Na het ontbijt verving Jan-Willem de rubbers van de grijswaterpomp en werd de was gedaan omdat er lokaal een waterbron beschikbaar was;  van dat soort buitenkansen moet je meteen gebruikmaken.  Daarna gingen we naar het schitterende strand waar de hangmat tussen twee palmbomen werd gespannen.

Deirdre is echt de koningin van de Kaat; met haar vrolijke gebrabbel  waren we meteen gevallen voor de charme van deze peuter. Ze is echt de hele dag aan het praten (niet altijd verstaanbaar), speelt met haar grote broer en kwam regelmatig  gezellig bij ons zitten.  Maar af en toe is Deirdre ook een hele uitdaging voor haar ouders; ze heeft een willetje en dat laat ze merken ook.

Na het strandbezoek gingen we heerlijk douchen; op deze boot staan jerrycans met douchewater  op het dek. Je giet een emmer vol met dit warme water en  dan wordt er in de emmer een dompelpomp met douchekop gezet.  Hierdoor krijg je een lekkere straal warm water! Voor de kinderen (en voor ons) eindigde de dag met een feest:  Pannenkoeken! Daarna werd voor de volwassenen nog een Pina Colada gemaakt. Om de benodigde staafmixer te laten draaien haalde Jan-Willem even de generator te voorschijn.

De Kaat voorziet overigens helemaal CO2-vrij in haar energievoorziening; er zijn vier zonnepanelen en een windgenerator die zoveel stroom kunnen leveren dat alle apparatuur hier op kan draaien. Vooral de koelkast is geen overbodige luxe in dit klimaat. Ook  de computer is van groot belang; voor de communicatie en voor de navigatie in dit gebied met vele riffen. De computermonitor is tevens een dvd-speler zodat de kinderen  regelmatig een kinderfilmpje zien. Manja gaat binnenkort genieten van een jaargang Mcleod's Daughters.

5 januari;  alweer onze laatste dag aan boord. Die dag begon met een bezoek van een Mola maker; hij had mooie Mola's dus we kochten  wat van hem. Tegen de middag haalden we het anker op en vertrokken we richting het eiland met vliegveld. Het werd wederom een mooie tocht. Onderweg knapte de val van de ATS (Asymmetrische Toer Spinnaker) maar dat kregen we snel weer onder controle. Jan-Willem had nog twee vislijnen uitgezet maar we vingen niets. Tegen de avond gingen we voor anker bij El Porvenir.  We genoten van de laatste avond aan boord.

De volgende morgen vertrokken we in het donker naar het eiland waar rond 7uur het kleine toestel landde.  Na de start verdween dit paradijs langzaam uit ons zicht.
We zullen deze schitterende reis niet snel vergeten. Het was een unieke gelegenheid op het leven op de Kaat eens van dichtbij te kunnen meemaken.

We willen Manja, Jan Willem en de Kids bedanken voor de fantastische tijd en wensen hen nog een fijne tijd in de Caribische zee!

ga terug