Zo afgelegen van de rest van de wereld zijn we nog niet eerder zo lang geweest, behalve op onze oceaanoversteek dan. Al ruim drie weken zonder fatsoenlijke winkels en internet. Dit stukje stuur ik met de kortegolfradio naar Lida die het dan op de website zet. De foto's zijn via Marjo en Richard naar Lida gestuurd.

Onze boot wordt steeds leger, maar we kunnen nog zeker een paar weken eten. Brood is ons grootste probleem. We bakken soms zelf, maar er paste niet genoeg meel aan boord voor dagelijks vers brood. En in Cartagena konden we alleen tarwebloem vinden. Ook onze gasfles zou het moeilijk aankunnen. Alternatieven zijn pap, noodles, crackers en pannekoeken. Af en toe komt er een bootje langs met spullen of vinden wij een eilandje waar ze wel brood verkopen. Indianenbroodjes noemt Simen die en hij vindt ze hartstikke lekker. Ze worden wel snel oud, maar dan maken we er pizzabroodjes van.

Eergisteren hadden we echter een enorme domper toen bleek dat 3 kg broodmeel en 4 pakken eierpannekoekenmix waren aangetast door beestjes. Ondanks dat we alles apart hadden verpakt in plastic met laurierblad erbij. Het was een aderlating om deze schatten over boord te moeten gooien.

Marjo en Richard kwamen op oudejaarsdag aan boord. Op het eiland Chichime hebben we oud en nieuw gevierd. Marjo en Richard hebben helemaal meegedraaid. Bijvoorbeeld met water halen uit een zoetwaterbron die je op sommige eilandjes vindt hier. Dit water gebruiken we alleen voor de douche of om de was mee te doen. We hebben een paar dagen prachtig gezeild tussen de eilanden. Helaas viel onze gennaker uit de mast bij de laatste tocht vanwege doorgeroest beslag.

Op 2 januari kreeg Simen plotseling koorts zonder aanleiding. We schrokken daar van omdat we het niet konden verklaren, maar ook omdat we ver weg zijn van goede medische hulp. Toen het in de loop van de dag niet verbeterde, besloten we toch de radio medische dienst van de Nederlandse kustwacht te bellen. Daar werden we uiterst vakkundig geholpen door een arts en in overleg met hem besloten we om een antibioticakuur te starten. Gelukkig knapte Simen snel weer op. Dit was de eerste keer dat we onze boordapotheek hebben aangesproken.

Op 15 januari hebben we groente en fruit gekocht bij de Diablo Rivier. Wekelijks komt hier een boot uit Colombia met verse voorraad, die weer teruggaat naar Colombia met een boot vol kokosnoten. In Colombia is een tekort aan kokosnoten, in de San Blas een overvloed. Die noten groeien aan de palmen op de vele eilandjes hier en eigendom van de bomen worden via de vrouwelijke lijn doorgegeven. De waarde van een kokosnoot staat op dit moment op 25 dollarcent. Het oprapen van een kokosnoot is hier dus net zoiets als het pakken van geld uit andermans portemonnee.
We liggen nu weer voor anker in een andere tropische baai. Er zijn hier ongeveer 350 eilandjes waarop een pluk palmbomen omringd door parelwit strand. De een wat groter dan de andere. Paradijselijker dan hier in de San Blas wordt het niet gauw.

ga terug