Club Nautico is de eerste. Dit is een totale chaos. Ze waren het clubgebouw aan het verbouwen, maar omdat dit in de weg kwam van het geplande fietspad, moest dit afgebroken worden. We zijn de eerste weken getuige geweest van de bouw van de nieuwe poging en ook Simen viel het al op dat er weinig gewerkt wordt. En wat er staat, is een grote bende. De steiger waar je je dinghy aan kan afmeren, verplaatst dagelijks en wordt zo krakkemikkig in elkaar gezet dat we steeds vrezen voor een lekke bijboot of eigen letsel.

De steigers van de jachthaven zijn niet veel beter. Dan liggen we nog liever voor anker.

Maar dan die andere, Club de Pesca. Deze marina is privé en hier wordt dagelijks het koperbeslag op de deuren en barkrukken gepoetst. Om maar even het verschil aan te geven. Maar hoe komen we daar binnen? Gelukkig doet de naam van de Colombiaanse kennis van de Seraglio wonderen en hebben we in elk geval enig inzicht in de machtsverhoudingen.

Na drie pogingen hebben we bij de vierde meer succes. Diana, de manager moet er zijn, maar we worden door Carlos opgevangen. Hij laat ons bijna een uur wachten en dan komt hij terug met de mededeling dat het moeilijk is. Misschien wel een plaats voor één boot, maar niet voor twee. Of we even mee willen lopen.

Daar zitten we dan eindelijk op audiëntie, in het kantoor van Diana. En die blijkt vloeiend Engels te spreken. Ze gaat comfortabel achter haar bureau zitten en klapt haar poederdoos uit. Terwijl we uitleggen hoe zielig we zijn, straks zonder mannen met schattige blonde kinderen, poedert Diana minutieus elke vierkante centimeter van haar gezicht. Achter ons zitten Carlos en de secretaresse mee te luisteren en wachten op instructies. Susan en ik proberen het bondgenootschap met Diana aan te gaan, ook een moeder van twee kinderen. Het is nog steeds een probleem, want we moeten misschien halverwege van box wisselen met de boot. En ja, dan zijn onze mannen weg… Als we uitleggen dat we onze echtgenoten niet nodig hebben om de boot te verplaatsen, moet iedereen hartelijk lachen. Dat is wel een hele goeie. En daarmee zijn we toegelaten tot de privé marina van Cartagena.

Dat we nu op stand liggen, werd meteen duidelijk toen Rafael ons er -tijdens het aanleggen- discreet op wees dat JW hier niet in zijn onderbroek kan rondlopen.

En voor degene die nu denken dat we onze spaarrekeningen moeten plunderen om deze luxe te kunnen veroorloven, even een geruststelling. Per nacht betalen we hier ongeveer 17 euro inclusief water en elektriciteit. En er loopt hier een leger personeel over de steigers! Er is een wasserette en drie mannetjes hebben al een uur onder onze boot in het water liggen poetsen.

Woensdag kwam Inge uit de VS op bezoek. Om haar direct een mooie indruk van Cartagena te geven, zijn we met paard en wagen door de stad gereden. Simen zat op het puntje van het bankje. Samen met haar hebben we veel leuke plekken van Cartagena gezien. Nu de stad weer is bekomen van het onafhankelijkheidsfeest valt het met de criminaliteit heel erg mee. Overal wordt kerstverlichting aangebracht en dat maakt Cartagena nog sprookjesachtiger. Vandaag vliegt Inge weer terug naar huis.

Ondertussen zien we dagelijks helikopters en soms ook militaire vliegtuigen over komen. Chaves (Venezuela) is Colombia aan het uitdagen en heeft twee voetgangersbruggen gebombardeerd bij de grens. Voor de zekerheid gooien we vandaag de dieseltanks vol, dan kunnen we –als het zou moeten- altijd weg.

ga terug