’s Avonds genieten we op het voordek van het onweer in de baai hiernaast. Gratis vuurwerk zonder regen. Het onweert hier overigens elke avond.
De volgende ochtend gaan we wandelen naar een baai hier naast. Samen met de Seraglio en de Lares. De laatste is een Franse boot met ook twee kinderen (4 jaar en 8 maanden). Met zes kleine kinderen doen we een niet al te uitdagende route van twee kilometer. Het strand blijkt bezaaid met aangespoelde rotzooi, waar onder heel veel wrakhout. De kinderen vermaken zich uitstekend.

Tijdens de wandeling blijkt dat Josh van de Lares veel harpoen ervaring heeft. Tot nog toe heeft JW’s harpoen nog geen vis geraakt. De volgende ochtend gaan de drie mannen daarom gewapend in de dinghy op jacht en komen uren later blauwbekkend met vier minuscule visjes terug. Gelukkig had ik de kinderen al pasta gevoerd.

Samen met Reinaldo gaan JW en Gerrit de volgende ochtend op pad. Reinaldo woont in een eigengemaakte houten hut op het strand. Hij streeft verder geen rijkdom na en is blij om mensen te helpen in ruil voor wat etenswaren. Dit in tegenstelling tot de schatgravers die nog dagelijks rondzoeken in het natuurpark. In het bos achter Reinaldo’s huis zijn diverse gaten gegraven, sommige nog heel recent, door mensen op zoek naar graven van de Tyronen. De illegale goudkoorts leeft hier nog in alle hevigheid met alle neveneffecten zoals ruzies en gevechten.

‘s Middags gaan Susan en ik snorkelen. We zien de kustwacht de baai in komen. Terug bij de boot blijkt dat alle zeven jachten in de baai zijn gesommeerd te vertrekken. Ze willen niet dat er boten ankeren in het natuurpark. Dat we nog niet zijn ingeklaard in Colombia – wat overigens pas in Santa Marta zou kunnen- maakt hun blijkbaar niet veel uit.
We hebben tijd tot 4 uur ’s ochtends.  Nou waren we al van plan om verder te gaan varen op zondag, maar dan eigenlijk na de koffie. Nu moeten we alles opruimen en inpakken in het donker en in de onweersbui.

De hele baai is ’s ochtends om 5 uur schoongeveegd, alle jachten zijn weg. Wij hebben een uurtje extra genomen om te wachten totdat het een beetje licht zou worden. Door de commotie en het vroege opstaan, hebben we slecht geslapen.
We varen de hoek om naar El Rodadero, een kleine 20 mijl. We passeren en ruiken de industrie van Santa Marta, de eerste Spaanse stad in Colombia. Ten zuiden ligt de badplaats El Rodadero. Daar komen we halverwege de zondagochtend aan.

Het strand lijkt nog voller dan Scheveningen op een zonnige dag en er cirkelen tientallen prehistorische waterfietsen door de baai. We zijn de bezienswaardigheid van die dag. Alle waterfietsen cirkelen om de Seraglio en de Kaat, botsen zelfs tegen ons op. Deirdre wordt gevraagd op te staan voor de foto en als echte koningin wuift ze naar de enthousiaste Colombianen. We vinden het eerst nog wel leuk, maar als er later op de middag iemand in onze bijboot staat, komt het toch wel erg dichtbij. Ze wilden gewoon een foto maken en begrijpen niet waarom we moeilijk doen. Op het strand zijn we ook een bezienswaardigheid en worden we de hele tijd lastig gevallen door alle strandventers. Gelukkig zijn die even afgeleid als Colombia in een voetbalwedstrijd met Turkije aan de winnende hand is. De karretjes en manden worden tijdelijk geparkeerd om in een kluitje om een tv te staan juichen. We drinken heerlijk vers vruchtensap, Susan en ik laten onze voeten masseren en we kopen snel twee broden en wat flessen water. Dan vluchten we weer terug naar onze boten want het voelt niet goed om die te lang alleen te laten. We hebben overigens alle losse spullen –die normaal buiten blijven- binnen opgeborgen.

Waarschijnlijk is El Rodadero op elke andere dag in de week een stuk rustiger, de Lonely Planet (reisgids) beschrijft het namelijk als ‘quiet beach town’.
Omdat we niet verwachten goed te kunnen slapen op deze ankerplaats besluiten we om na middernacht weer verder te varen. Op die manier kunnen we met daglicht de monding van de Magdalena Rivier oversteken. Berucht om de beroerde golfslag en regenwoud rommel. We zien inderdaad een paar boomstammen drijven.

Na 60 mijl zou er een baai verstopt zijn achter Punta Hermosa. We varen naar ons waypoint in MaxSea maar die lijkt niet te kloppen. Ik stuur weer meer de zee op en JW staat voorop met de verrekijker. We zien het rif en sturen er ruim omheen de baai in. Vissers staan op de zandplaat in het water te vissen. Een prachtige rustige ankerplaats (10 56.809 N 75 01.984 W).

De hele baai is omgeven door rieten kleine dakjes waar we het nut niet van inzien. De volgende dag blijkt dit de vakantieplek te zijn van mensen uit Baranquilla. In december is het hier afgeladen vol en zit iedereen onder die dakjes vakantie te vieren. De rest van het jaar is er – behalve een handjevol lokale vissers- geen kip te bekennen. Er is een (kite)surf/zeil school waar we een drankje drinken. Voor de rest genieten we vooral van het niets kunnen en dus ook niets hoeven te doen. We zwemmen met de kinderen, we lezen een boek. Bakken brood en eten onze laatste verse dingen. Inmiddels zijn we al bijna twee weken onderweg zonder winkels –behalve de pitstop in El Rodadero- of andere faciliteiten. Naar Nederland geven we af en toe een teken van leven via de email op onze kortegolf radio of bellen kort met de satteliettelefoon. Cartagena ligt hier om de hoek zo’n 50 mijl varen.

Op donderdagochtend 12 november ’09 staan we om 2 uur ’s ochtends op. Dat zijn die momenten waar je jezelf weer afvroeg waarom je zeilen leuk vindt. We varen samen met Seraglio de baai uit. Als het licht wordt, zien we vaag de contouren van de skyline van Cartagena. Cartagena heeft twee toegangen voor boten, een Boca Chica voor de grote boten en de Boca Grande. Die laatste is een doorgang over een muur heen waar één ton ontbreekt. De doorgang is ongeveer 2 meter diep, de rest 1,4 meter (wij steken 1,8 meter). Dat komt dus nauw.

Een Colombiaanse kennis van de Seraglio heeft aangeboden om zijn crew met bijboot naar ons te laten varen om ons over de muur te loodsen. Dit nemen we graag aan omdat we anders ruim twee uren langer moeten varen naar de Boca Chica. De mannen komen inderdaad aan zwaaiend met een piratenvlag als teken van herkenning. Het is best spannend als ze ons aan stuurboord van de rode boei laten varen (volgens de kaart klopt dit niet), maar alles gaat goed. We ankeren in de baai van Cartagena net achter een Amerikaans marineschip.

Nadat ons anker 14 meter in de modder is gezakt, nemen de drie Colombiaanse mannen Susan en mij op stap naar de agent die ons papierwerk gaat afhandelen. Colombia schijnt zo lastig te zijn qua immigratie en douane dat je hiervoor een agent moet inhuren. Het lijkt wel alsof we in een James Bondfilm zijn beland. Aangekomen bij de supermarkt met onze drie bodyguards stapt onze dikke Duitse agent Manfred -met foute zonnebril- uit de menigte en gaat ons voor naar een koffiehuis. Als we daarna ook nog een rondje door de supermarkt maken, terwijl onze winkelmandjes worden vastgehouden door de bodyguards, voel ik me helemaal een filmster.

foto's Colombia

foto's kinderen

ga terug