Ondertussen sliepen we in een kamer in Julianadorp. Met onze huurauto (15 euro/dag) die met Ductape bij elkaar werd gehouden, pendelden we tussen de haven en appartement. De kinderen konden heerlijk spelen in de tuin en het zwembad. Op zaterdag 19 september gingen we eindelijk weer op de boot wonen. Het was wel even passen en meten om alle spullen uit Nederland weer een plekje te geven. Maar na een dag was alles geabsorbeerd. De kinderen gingen meteen af op hun eigen speelgoed.

Op 15 september vertrokken Ate (JW’s broer) en zijn vriendin weer naar Nederland. Via onze buren van het appartement in Julianadorp hebben we Henk leren kennen. Henk houdt van boten en wilde best een paar dagen meehelpen. Het schilderen van het dek ging plotseling twee keer zo snel. Dat was fijn, want we begonnen het allemaal wel een beetje zat te worden. JW zat letterlijk tot zijn haren in de verf en ik kon de kinderen aan het eind van de dag wel achter het behang plakken. Afgepeigerd keken we ’s avonds McLeod’s daughters, twee seizoenen in twee weken (bedankt Louise!). Helaas weten we nog steeds niet of Nick en Tess bij elkaar gaan komen, het zou bijna een reden zijn om eerder terug naar Nederland te komen…

Nu is alles weer grondig onder handen genomen, glad onderwaterschip, de romp, het dek en zelfs in de kajuit. Daarnaast hopen we eindelijk het gedonder met de windvaan te hebben verholpen met een gloednieuw hulproer en nieuw ophangmechaniek. Ook hebben JW en Ate gepuzzeld om een elektrische stuurinrichting direct op ons stuurwiel te plaatsen. Een nieuwe boegspriet voor de gennaker is gemaakt van de RVS buis van het oude hulproer. De inboordmotor en aanhangmotoren hebben allen een grote beurt gekregen. Net als ons fornuis en ook de koelkast werkt nu efficiënter. Dank je wel Ate!

En net toen ik dacht dat JW en ik nu rustig de hele dag in de kuip zouden gaan zitten borrelen, bleken er hier voordelige zonnepanelen te koop te zijn. Een extra 100W zag JW wel zitten. Mij is beloofd dat de koelkast dan straks fulltime aan kan blijven. Dit was weer een nieuw klusje waar - na eindeloos puzzelen -buizen, kabels en stekkers voor aangeschaft moesten worden. Ik had het natuurlijk kunnen weten. Als ik een boek lees voor ontspanning, rommelt JW het liefst aan dit soort projecten. En Simen zit er met zijn neus bovenop.

Op Curacao heeft Simen zijn zwemdiploma gehaald. Nelson heeft hem leren zwemmen zonder bandjes. Het gaat nog niet elke dag soepel, maar er is in elk geval een basis om door te oefenen. En gelukkig hebben we genoeg mogelijkheden.
Ik heb nog twee duiken gemaakt hier en ondertussen is JW ook nog naar een concert van Normaal en van het Goede Doel geweest.

Curacao is een eiland met een redelijke infrastructuur. De meeste dingen die je nodig hebt, kan je hier vinden. Een prima plek dus om op- en in te laden voor het vervolg van de reis. Gelukkig is de waterlijn met verven verhoogd, want de boot ligt diep van alle boodschappen. We kunnen rustig een paar maanden uit eigen voorraad eten. En ik ben gestart met zelf yoghurt te maken. Met yoghurt uit de supermarkt kan je starten en elke avond het restje aanvullen met aangemaakte poedermelk. Als je die substantie een nachtje laat staan, dan heb je ’s ochtends dus yoghurt.

Curacao vind ik ook wel een interessant eiland. Er wonen hier veel Nederlanders. Ook veel Surinamers die in de jaren ’70 voor de Shell hier naar toe zijn gekomen. Verder vind je veel Chinezen en Hindoestanen en natuurlijk vooral de afstammelingen van de voormalige slaven. Het lijkt qua mix dus veel op Suriname, maar het is minder vreedzaam. Je ziet hier regelmatig bumperstickers met ‘Stop Dutch Apartheid’ en ook de locale kranten puilen uit van de emoties over de relatie met Nederland.

We hebben onze route nu verder uitgewerkt. Morgen varen we naar Aruba. Daar blijven we een of twee weken. Daarna vertrekken we naar Colombia. In vijf dagtochten hopen we naar Cartagena te varen. Vanuit Cartagena gaan we waarschijnlijk door naar de San Blas eilanden bij Panama. Vandaar willen we in een paar etappes noordelijk naar Cuba. En dan in april/mei 2010 hopen we in Florida aan te komen. Vandaar weten we het nog niet zeker. Dit is een goede uitvalsbasis om de boot op transport te zetten of met opstappers naar Europa terug te varen.

foto's Carieb Zuid

foto's kinderen

ga terug