En hoe is het nu om weer terug te zijn?
lees verder

Na 21 bruggen en 10 uren varen door de Inter Coastal Waterway, laten we ons anker zakken in Lake Worth bij Palm Beach. De motor heeft hoge toeren moeten maken om de bruggen te halen en liep weer prachtig. We zetten de motor uit en Deirdre komt naar boven:"Zijn we er?" Een normale vraag die vandaag een bijzondere betekenis heeft. Ja, we zijn er…
lees verder

Het is een grote overgang van Cuba naar Amerika. Zagen we een paar dagen geleden nog ossewagens, nu is alles gelikter dan je kan bedenken. Volledig tot de millimeter aangeharkt en alles draait om consumptie.
lees verder

We verlaten het vriendelijke Cayo Largo om aan de ronding van Cuba te beginnen. Hoewel we in het land blijven, moeten we toch weer uitklaren en krijgen we inspectie. De douane beambte is ontzettend vriendelijk. Hij studeert op dit moment sociologie. Hij spreekt vloeiend Engels en probeert zijn driejarige dochter ook tweetalig op te voeden. Zolang de regering het goed vindt, kan je onbeperkt en gratis studeren in Cuba.
lees verder

Gistermiddag zijn we aangekomen op het eiland Cayo Largo ten zuiden van Cuba. Het was een ruw tochtje met vervelende golfslag. We voeren over een zee van minstens vier kilometer diepte en net voordat het ondieper werd, ving Jan-Willem een mahimahi van ruim een meter.
lees verder

Op 16 april vertrekken we uit Providencia. Na een paar uur ontdekken we op zo'n 100 meter afstand een slapende walvis. Af en toe zien we een fonteintje, maar vooral een enorm grote massa net onder de waterspiegel drijven.
lees verder

Eindelijk ben ik in een diepe slaap gevallen op de bank binnen als Jan-Willem mij om vijf uur 's ochtends wakker maakt. Hij wil slapen en ik moet op wacht. Slaapdronken trek ik mijn zwemvest aan en gesp mijn lifeline vast in de kuip. Er zijn geen bijzonderheden, geen schepen, geen squalls. JW noteert onze gps positie en gaat slapen. Ik zet de kookwekker op 15 minuten, kijk nog een keer goed rond en ga buiten slapen. Dit herhaal ik tot de zon op komt. Turend naar de horizon voor ons zie ik heel vaag de contouren van bergen. Het blijft een bijzonder moment als je land ziet na een tijd op zee.
lees verder

Gisteravond zijn we teruggekomen van twee dagen in het oerwoud. De Franse Miguel heeft op de berg aan een rivier een paar huisjes gebouwd. De weg er naar toe is al een avontuur op zich. Om half acht 's ochtends vertrekt de bus uit Puerto Lindo, waar onze boot ligt. Het is een met graffiti versierde bus inclusief kerstverlichting binnen.
lees verder

We waren ingeklaard in het land Panama op de San Blas eilanden, maar als je dan weer wilt varen heb je officieel een 'zarpe' nodig. Die hebben we op 3 maart in Povenir (San Blas) gekregen.
lees verder

Op 12 maart verlaten we de San Blas eilanden. Het is drie maanden geleden dat we vanaf de boot auto's zagen en hoorden. Nu liggen we voor anker bij Isla Linton, ook een eiland van Panama. Het is vanaf hier makkelijker Colon via de weg te bereiken. En dat willen we omdat ik nog ga 'linehandlen' door het Panamakanaal. Een jacht dat door het Panamakanaal wil, is verplicht om - naast een kapitein - nog vier mensen aan boord te hebben die de 50 meter lange landvasten kunnen bedienen. Jan-Willem heeft dat inmiddels al aan boord van de Tangaroa gedaan. Het is een enorm leuke ervaring en - vooral om vanuit de San Blas bij hun aan boord te komen - een enorme uitdaging. Via watertaxi, vliegtuig, bus, taxi op de heenweg. Met watertaxi, jeep en watertaxi weer terug. In totaal is hij drie dagen weg.
lees verder

Een tropische regenbui is soms een geschenk uit de hemel. Met een overvloed aan zout om ons heen is zoet water kostbaar. In Nederland haal je snel de was binnen, hier hangen we juist onze kleren op. Die spoelen dan weer eens goed uit net als de rest van de boot. En Simen rent rond in zijn nakie om regenwater op te vangen. Jan-Willem heeft dakgootjes aan onze bimini gemaakt en daarmee hebben we in twee dagen tijd zo'n 70 liter water opgevangen.
lees verder

Iedereen gaat op een andere manier om met het paradijs. Sowieso is het begrip paradijs natuurlijk een ruim begrip. Maar voor velen komt een onbewoond eiland met palmbomen en een koraalwit strand best goed in de buurt. Tussen de ruim 300 eilandjes hier drijven zo'n 200 jachten rond. Mooier dan dit krijg je het volgens mij niet....
lees verder

Op vrijdag 29 januari kwamen we weer terug op de boot bij Nagana. Vanuit ons vliegtuigje konden we Kaat al zien liggen. We waren natuurlijk halsoverkop vertrokken naar Panama City en daarbij Kaat een beetje aan haar lot overgelaten. Gelukkig hadden Dirk en Ann van de Sail Away die zorg op zich genomen en de locale Frederico in onze kuip laten slapen.
lees verder

Zo heb je anderhalf jaar niets, en zo heb je in een maand allerlei medische perikelen. Simen had begin van deze maand al koorts. Jan-Willem heeft een ontstoken slijmbeurs in zijn elleboog die al weer aan het afzakken is. Hij heeft nu ook een oorontsteking als gevolg van water in zijn oor.
En Deirdre kreeg op 21 januari plotseling koorts.
lees verder

Het zeilen tussen de verschillende eilanden is grotendeels rustig qua golfslag. Echter het manoeuvreren vlak bij de eilanden is best spannend. Er liggen diverse riffen en ondieptes waar je omheen moet varen, maar geen enkele boei. Als de zon schijnt, kan je het meeste redelijk goed zien. JW staat dan ook vaak voorop terwijl ik aan het roer de dieptemeter in de gaten houd. Simen hield ons gisteren mooi een spiegel voor toen hij met zijn piraten lego aan het spelen was. "Kobus, hoe diep is het hier?" "Twee meter?" "IK KAN JE NIET HOREN MET DIE HARDE WIND!!!", schreeuwde de piraat terug.
lees verder

Oudejaarsdag 2009 landden wij (Marjo en Richard) rond 7 uur in de morgen op het kleine vliegveld van El Porvenir op de San Blas eilanden bij Panama. Vlak voor de landing zagen we de Kaat liggen; ongeveer 50m voor de landingsbaan. Het begin van ons bezoek aan de Kaat. Op El Porvenir is geen veiligheidscontrole en ook geen ontvangsthal; je stapt gewoon uit en krijgt door de piloot je bagage aangereikt. Wij hadden een kamer geboekt bij de nabij gelegen Kuna Niskua lodge en de hotelier stond op ons te wachten. Op de Kaat waren we gesignaleerd en Manja scheurde met de dinghy naar de kant om ons welkom te heten.
lees verder

"Mama, er komt een indiaan aan in een kano", zegt Simen. Op 27 december komen we om 12 uur aan bij het eiland Ararub, onderdeel van de San Blas eilanden. Aan het einde van de Atlantische oceaan draaien we om een rif heen en gaan we achter het eiland voor anker. We hebben ons anker nog niet vast of er ligt al een uitgeholde boomstam naast ons met twee vissers. Of we één of twee krabben willen kopen. Voor $5 kopen we een krab, met scharen zo lang als een onderarm. Terwijl we eigenlijk heel brak zijn, snel een pasta willen eten en de boot opruimen moeten we nu iets verzinnen zodat dit monsterlijk grote beest er niet op het voordek van door gaat. En ook nog hoe we hem gaan klaarmaken. Uiteindelijk lukt dat en eten we 's avonds heerlijk gekookte krab.
lees verder

‘Als donker is, gaan we pizza eten’, zei Deirdre gisteren. Ze zag duidelijk een trend de afgelopen dagen. We genieten nog even van Cartagena met alle faciliteiten. Tussen de middag eten we meestal warm aan boord of soms in de supermarkt vlakbij. Aan het eind van de dag als de temperatuur lekker is, gaan we naar een pleintje in de stad. Daar zitten we net als de locals op een bankje een biertje te drinken terwijl de kinderen spelen en fietsen. Gelukkig was Deirdre gisteravond toch ook heel tevreden met een boterham met pindakaas en is de trend weer doorbroken.
lees verder

Omdat Jan-Willem samen met Gerrit een jungletocht gaat ondernemen naar de Ciudad Perdida (verloren stad), wilden Susan en ik het liefst in een marina liggen. In je eentje met twee kinderen is het logistiek best uitdagend voor anker met een rubberbootje overal naar toe. Er zijn hier twee marina’s....
lees verder

Cartagena is in 1533 door de Spanjaard Pedro de Heredia gesticht op de plek van een nederzetting van de Carieb Indianen. Het groeide snel uit tot een rijke stad en werd de belangrijkste Spaanse havenstad in Zuid-Amerika. Cartagena was een van de eerste steden die onafhankelijk werd van Spanje en tekende de verklaring op 11 november 1811.
Precies honderdachtennegentig jaar later laten wij ons anker zakken in de baai.
lees verder

Dinsdag 3 november 09 komen aan in de Guayraca baai. Een prachtige baai omgeven door dichtbegroeid regenwoud. Behalve panters, slangen en schorpioenen wonen hier ook een vijftigtal Colombianen. Die worden al twintig jaar gedoogd, maar hebben eigenlijk illegaal een huisje gebouwd in dit natuurpark. Als we aan land gaan, worden we verwelkomd door Reinaldo Garcia Leiva. Hij lijkt het dorpshoofd te zijn. Een innemende man die ons wegwijs maakt in onze nieuwe omgeving.
lees verder

Het was wel lastig losweken van het Disneyland-gebeuren op Aruba, maar uiteindelijk zijn we na een week toch verder gegaan. Het waait zo'n 20 knopen (5 Bft) van achter. We komen niet verder dan de genua uit te rollen, want daarmee hebben we al een snelheid tussen de 6 en 7 knopen. Sneller heeft toch geen zin, want dan komen we in het donker aan.
lees verder

Gisteravond aten we weer merlijn, stukken van de vis die we vingen toen we aankwamen op Curacao begin augustus. Ton van de ‘True Blue’ had deze in zijn vriezer voor ons bewaard. De cirkel is rond en het is tijd om verder te varen. Tweeënhalve maand op dit eiland was mooi. We zijn natuurlijk een maandje in Nederland geweest. En verder stond het ook in het teken van de boot opknappen. Niet dat die er zo beroerd aan toe was, maar is nu weer helemaal in top conditie.
lees verder

Nu we weer terug zijn op Curacao lijkt die maand in Nederland heel onwerkelijk. We pikken de Caribische draad makkelijk weer op. Dat was -vooral voor de kinderen- wel anders toen we in Nederland aankwamen.
lees verder

Bonaire is een bijzondere provincie van Nederland. Er wonen maar zo’n 13.000 mensen. Eigenlijk is het landschap niet bijzonder mooi, erg dor. Echter onder water opent zich een paradijs. Niet verwonderlijk dat alles, maar dan ook alles op dit eiland in het teken van duiken staat. Onder onze boot loopt bijna een snelweg en we zien dagelijks groepjes langs trekken. Ook ’s avonds zien we lampen onder water en bellen boven komen.
lees verder

Vertrekken is altijd moeilijk. We hadden geen meerdaagse oversteek meer gedaan sinds februari en nu stonden we voor 320 mijl. Ongeveer drie etmalen varen. Ons doel was Los Roques, een atol voor de kust van Venezuela. Onderweg, na 200 mijl ligt nog Blanquilla. Eventueel konden we daar naar uitwijken.
Op 14 juli 09 waren we er helemaal klaar voor. Weer hard gewerkt om alles vaarklaar te hebben. Alle voorraden aangevuld. Na het eten vertrokken we ’s avonds vanaf St. Vincent. SMS’jes gestuurd naar Nederland om onze oversteek aan te kondigen en afscheid genomen van de Seraglio.
Nog geen uur na vertrek kwamen we in een grote regenbui terecht....
lees verder

Bij Young Island blijven we een paar dagen totdat Inge arriveert. Ondertussen kent men ons bij het Mariner’s hotel goed. We komen hier dagelijks voor een portie zwemmen en een biertje. De kinderen vinden het zwembad heerlijk en wij genieten dus ook. Simen kan al zonder bandjes een stukje zwemmen. Techniek ontbeert hij nog, maar hij blijft drijven.
lees verder

Ten zuiden van Dominica ligt Martinique. Aan de voet van de vulkaan Pelee ligt het dorpje St Pierre. We gaan in de baai voor anker liggen. In 1902 heeft de vulkaan dit dorpje volledig verwoest. 30.000 mensen zijn overleden op één gevangene na. Die heeft de ramp in de catacomben overleefd, maar moest daarna als circusact rondtoeren met zijn littekens. Na St Pierre varen we verder naar het zuiden naar Le Marin, zuidkust van Martinique.
lees verder

Na Guadaloupe is de volgende stop Dominica. Weer omschakelen: naar East Carribean Dollars, links rijden, Engels praten. Dominica is een stuk minder ontwikkeld en veel armer dan Guadaloupe. Nou blijkt achteraf wel dat wij voor anker liggen in het meest slechte stuk van het eiland met een ongenode gast midden in de nacht als gevolg.
lees verder

In Statia (St. Eustatius) zijn we maar een dag gebleven omdat we bijna zeeziek werden van het rollen. Erg jammer, want we hadden graag wat beter het eiland willen leren kennen. Het huidige Statia heeft eigenlijk weinig meer met Nederland te maken, bijna niemand spreekt er Nederlands, wel is het koningshuis populair.
lees verder

Na een maand op de Britse Maagdeneilanden nemen we afscheid van Trellis Baai. Hier hebben we door het weer gedwongen bijna twee weken gelegen. Daardoor werden we al een beetje incrowd...
lees verder

Op 19 april komen mijn ouders aan op de Britse Maagdeneilanden. We liggen voor anker in Trellis bay (Tortola), pal naast het vliegveld. Helaas hebben ze ruim vijf uren vertraging en arriveren ze in het donker. Jan-Willem komt aanvaren in ons bootje met alle koffers en mijn moeder. Mijn vader paste er niet meer bij en moest even wachten. Een koffer was helemaal gevuld met dingen voor ons, een 12V tv, rookworsten, kleren en andere internetbestellingen. De koffer rammelde enorm,was de tv kapot?
lees verder

Onderweg naar de Britse Maagdeneilanden. We hebben drukke dagen achter de rug. Zo’n sabbatical kan toch nog stressen zijn! Ten eerste moesten we wat mijlen gaan maken naar het noorden. We hadden graag langer op Martinique willen blijven, maar zijn toch met Pasen vertrokken. Net na een lekkere warme lunch (pasta met spekjes en spinazie, Simen’s lievelingspasta die we al sinds Frankrijk niet meer gegeten hadden).

We zetten koers naar Guadaloupe...
lees verder

Weer in Europa! Onze euro’s hebben we opgegraven, de Franse vlag hangt in het want en het regent. Jan-Willem is al even in een supermarkt geweest en we eten sinds lange tijd afbakpizza’s en salade. Ook hebben ze echte koffie (de vorige eilanden slechts oploskoffie) en spekjes. En dit was nog maar de kleine supermarkt…
lees verder

Het is weer tijd om een stukje te schrijven, maar wat maken we nu zoal mee? Net als thuis kunnen hier ook de dagen zomaar wegglijden.
Een paar dagen geleden kwam JW met het bijbootje terug van het boodschappen doen en pakte ik de tasjes aan. Uit één tasje staken bewegende sprieten, ik durfde het bijna niet aan te pakken. Die kreeften hebben ’s avonds gekookt en met paella gegeten.
lees verder

“Welcome to the Grenada Cruiser’s Net…” Dit horen we dagelijks om half acht op marifoonkanaal 68. Veel Amerikanen verblijven hier bijna permanent op hun boot en straks zijn er ook veel die hier het orkaanseizoen uitzitten. Er is daardoor een mini samenleving van gepensioneerden ontstaan met voornaamste bezigheden: bootklussen, BBQ-en, domino spelen en liefdadigheidsactiviteiten.
lees verder

Waar de reisgids over Suriname zei dat ‘dienstverlening nog een relatief nieuw begrip was’, lijkt het of dienstverlening hier in Tobago nog moet worden uitgevonden. In ieder geval in Charlotteville, wat echt een vergeten uithoek is van het eiland. De tweede dag na aankomst, kocht ik bij een toeristenstandje een Tobagovlag (tot nu toe kunnen we overal vlaggetjes vinden voor 1,50 euro die je aan je auto kan bevestigen en die doen het ook uitstekend als gastenvlag). De ‘Pamela’ die hier al een paar weken ligt, vroeg ons waar we die vlag hadden gekocht. Ik begreep de vraag niet, omdat je bijna over dit winkeltje struikelt als je aan wal komt. Maar na onze aankoop, is het stalletje al ruim een week dicht en daarom was het de ‘Pamela’ natuurlijk niet opgevallen. Waarschijnlijk is de maandomzet al weer gehaald en zit de eigenaar nu met een paar Caribjes te ‘limen’.
lees verder

Zondagavond zijn we in Tobago aangekomen na een kleine 500 mijl gevaren te hebben in 3,5 halve dag. Nog net voor het donker konden we ankeren in de 'Man of War' baai bij Charlotteville. Een mooie beschutte baai omgeven door de groenste bergen die ik ooit heb gezien. Het groen wordt afgewisseld door oranje bloemen van de immortelle bomen die in koloniale tijden vanuit Martinique zijn ingevoerd om schaduw te creëren voor de cacoa plantages. Het wemelt het hier van de vogels, de pelikanen vliegen om onze boot. Net toen onze 50 meter ketting gezakt was, viel het donker in en hebben we ons in de kuip gedoucht met het regenwater dat we nog bij ons hadden uit Suriname. Daarna gegeten, afgewassen en opgeruimd en toen waren we zo moe dat we vroeg zijn gaan slapen.
lees verder

Na een maand in Suriname is eindelijk ons hulproer gemaakt. Het leek er eerst op dat we geen roer kregen gemaakt, toen misschien wel twee roeren en nu is er dus eentje af. Het is gemaakt van RVS plaat en moet nog door ons geverfd worden. Het wachten op het roer in Suriname was aangenaam, maar ik ben ook blij dat we nu niet meer afhankelijk zijn van andere mensen om te vertrekken. Nieuwe avonturen en landen trekken en.. vooral even geen regen lijkt me heerlijk. Alles aan boord is vochtig en vooral de afgelopen week hebben we veel binnen gezeten met de ramen dicht. De kinderen verdienen ook een strand om eindelijk weer eens met zand te klooien en wij willen lekker zwemmen. Het zoete water– uit de lucht en in de rivier- zullen we wel missen als straks weer alles zout is.
lees verder

Vandaag zijn we met de veerboot naar de voormalige plantage Laarwijk gevaren vanuit Domburg. Een veerboot is een houten korjaal met een buitenboordmotor, een lange smalle puntige boot. Er kunnen ook scooters en fietsen mee aan boord.
lees verder

Net voor de kerst zijn we aangekomen in Paramaribo. We liggen voor anker in de Surinamerivier. Het stroomt hier ruim 4 knopen (~8 km/h). We varen met onze bijboot naar de stijger van het Torarica hotel. Via de parkeerplaats lopen we de stad in. Het gerucht gaat dat het hotel $50 rekent per dag als we van haar diensten gebruik willen maken. We houden ons maar gedeisd, groeten vriendelijk de bewaking en dat werkt prima. De tuinman wees Jan-Willem er nog even op dat onze vuilniszakken in de blauwe container moeten en we hebben ook al een paar jerrycans water gehaald.
lees verder

Hoe is dat nou om zo lang op zee te zijn? Dit vroeg ik mezelf van tevoren af en die vraag kregen we voor vertrek ook vaak. Nou, zestien dagen op zee is erg lang. De boot is best klein en het is eigenlijk wel afzien.

Hoe ziet onze dag er uit?
Hoe was het om aan te komen in Paramaribo?
Zou ik het nog eens willen doen?
En hoe nu verder?
lees verder

Na een paar dagen in Mindelo op Sao Vincente kan ik alleen maar zeggen dat onze wereldreis nu echt begonnen is. We hebben het voor ons vertrouwde Europa achter ons gelaten. De Kaapverdische eilanden behoorden vroeger tot Portugal, maar zijn sinds 1975 onafhankelijk. Het lijkt wel een beetje op Portugal, maar dan heel vervallen en arm. De winkels hier zijn klein en hebben weinig verse producten. Het fruit en groenten heb ik op straat gekocht bij de vrouwen die met grote wasteilen op hun hoofd langslopen of op de stoep zitten. In de haven maken we die eerst schoon met water met een scheutje chloor. Vooral bananen bevatten veel kakkerlakeitjes. De vismarkt heeft veel aanbod, twee gigantische tonijnsteaks voor nog geen drie euro. Daarvoor hoef je dus niet zelf te gaan vissen.
lees verder

Hoe leg je een peuter uit dat vissen vliegen? We zongen de dag ervoor nog het liedje “ in de maneschijn… zo vliegt een vogel en zo zwemt een vis..” totdat ’s ochtends in het donker een vis langs mijn oren de kuip in vliegt en daar ligt te spartelen. We vinden als het licht wordt ook nog een vis op het dek en zien een afdruk van schubben in het grootzeil.

Gisteren zijn we aangekomen hier op Sao Vincente in Mindelo. Een van de Kaapverdische eilanden. We hebben een hele week op zee gezeten, dag en nacht doorgevaren, 799 Mijl (bijna 1500 km) afgelegd. En we zijn nu in Afrika.
lees verder

Twee weken zijn we verwend geweest met familie om ons heen. De eerste week Jan-Willem’s familie op Gran Canaria en de afgelopen week Manja’s ouders op Tenerife. Het was heerlijk om bij te praten, elkaar weer te zien en samen van de kinderen te genieten. Onze voorraad bambix, bootonderdelen en knutselspullen zijn weer aangevuld. Manja’s moeder had zelfs een kilo pepernoten en bijbehorende kadootjes meegenomen. Die liggen op een veilige plaats verstopt voor 5 december.
lees verder

Alle vooroordelen over de Canarische eilanden zijn waar en ook weer niet. We zijn nu bijna twee weken op de Canarische eilanden en ja, het is inderdaad heel erg toeristisch.
Maar er zijn ook mooie stukken tussen al dat platvloerse toeristische geweld.
lees verder

Na vier dagen en nachten op de oceaan zien we eindelijk land, de Canarische eilanden! We voelen ons brak, vies en zijn het zat. Vier etmalen wiebelt onze boot als een rodeostier op de golven en vast land is nog nooit zo aantrekkelijk geweest. Mijn lichaam voelt aan alsof ik vier dagen Pilatesles heb gehad, van een slechte instructeur dan wel.

Dinsdag 1 oktober vertrekken we na lang wachten uit Lagos, Portugal. Eindelijk is er genoeg wind en uit de goede hoek. Ik heb er zin in, het echte werk kan beginnen. Met zijn vieren, zonder hulp van opstappers een lange zeiltocht. Een proef voor de rest van onze reis, kunnen we dit aan?
lees verder

Reizen is een tegenstrijdige bezigheid, je wilt ergens naar toe en tegelijk ook genieten van waar je bent. Die twee krachten wisselen elkaar voortdurend af. Met een zeilboot op reis bepaalt het weer ook vaak wanneer je weg kan of moet.
lees verder

Cape Finisterre hebben we op 22 augustus gerond, gelukkig niet echt het einde van de wereld. We zijn direct Ria de Muros ingedoken en zijn daar een week niet meer uitgekomen. Eerst even vakantie gevierd voor anker bij Muros. Jan-Willem samen met Simen op een privé strandje gespeeld, Manja broodgebakken en eindelijk weer eens een boek gelezen. ’s Avonds aten we zelf geraapte mosselen, heerlijk!
lees verder

Een grote hobbel is genomen, de golf van Biskaje zijn we over. Net tussen twee depressies door zijn we vrijdag 8 augustus (de dag dat Jan-Willem`s vader 70 jaar werd) om 6 uur ‘s ochtends vertrokken. We moesten voor dinsdag binnen zijn, want dan zou er een storm razen door de golf.
lees verder

Waarom wil je opstapper zijn?. In mijn geval niet om het zeilen maar om een heleboel vraagtekens weg te nemen: zeilt de boot onder omstandigheden goed, is de bemanning voldoende zeewaardig, hoe staat het met de veiligheid, maar vooral hoe gaat het met mijn kleinkinderen? Je kunt me betichten van een dubbele agenda en daar heb je dan ook gelijk in.

Het eerste probleem van een opstapper is 'hoe kom ik bij de boot'.
lees verder

Inmiddels hebben we Bretagne bereikt. Vanuit Dieppe zijn we naar Fécamp gevaren en toen overgestoken naar Cherbourg.
lees verder

Op zaterdag 19 juli liggen we weer verwaaid, deze keer in Dieppe in Frankrijk. We beginnen inmiddels geroutineerd te zijn in het verwaaid liggen. Stiekem is het ook wel lekker zo’n pauze tussendoor. De zeiltochten zijn tot nu toe verre van relaxed. Het is echt boksen tegen de sterke wind en hoge golven in. Het is grappig om te zien hoe een colonne van Nederlandse en Belgische boten dezelfde etappes achter elkaar maken.

On Saturday July 19th we are in Dieppe in France, again we need to wait for better weather. It is hard work sailing with two little children against these winds.
lees verder

Ken je die mop van die mensen die op wereldreis gingen? Die gingen niet... Zo voelden wij ons de eerste week in Scheveningen. Maar een week later zijn we dan eindelijk uit Nederland vertrokken.

The first week of our world trip was not very exciting as we did not leave the country due to the stormy weather. It was quite frustrating to stay in Scheveningen, but at last we left for Belgium a week later.
lees verder